Schipper Marije van Schaik: Ik was ontzettend gelukkig aan boord en ook wel eenzaam

In dit artikel:

Marije van Schaik (1972) beschrijft in haar zelf uitgegeven boek *Wrijfhout* haar leven in de binnenvaart. Ze maakte op haar zeventiende kennis met het varen, trouwde op haar negentiende met schipper Jan en werd aan boord van hun 55 meter lange Kempenaar eerst matroos en later schipper. Samen bouwden ze een bedrijf op, ondanks geldzorgen, lange werkdagen en grote risico’s.

Van Schaik vertelt onder meer over het zinken van hun schip op het IJsselmeer in 2008 en een ongeluk waarbij haar dochtertje als peuter van de loopplank in het koude water viel. Ook beschrijft ze hoe moeilijk het was om als varend gezin met zieke kinderen om te gaan. Haar oudste dochter lag na een zware operatie weken in het ziekenhuis, terwijl Van Schaik moest doorvaren. Later gingen haar kinderen, zoals voor veel schippersgezinnen destijds gebruikelijk was, naar een internaat.

Terugkijkend ziet Van Schaik zowel de saamhorigheid als de nadelen van de vroegere binnenvaart. Gezinnen leefden en werkten samen aan boord en schippers hielpen elkaar, maar vrouwen droegen ook veel verantwoordelijkheid en konden zich eenzaam voelen. Haar huwelijk met Jan hield uiteindelijk geen stand. Tegenwoordig zijn er volgens haar meer mogelijkheden voor contact en steun, onder meer door videobellen, personeel en online groepen voor schippersvrouwen.

Van Schaik is nog altijd actief op het water als zzp’er en aflosschipper. Tijdens de langdurige afsluiting van de Papendrechtse brug vaart ze enkele dagen per week op een pontje over de Beneden Merwede. Het varen geeft haar nog steeds rust en geluk, al is ze door haar ervaring extra voorzichtig met passagiers en andermans schepen. In het boek beschrijft ze daarnaast hoe haar geloof na haar scheiding opnieuw een belangrijke plaats in haar leven kreeg.