SCHIPHOL-HYPOCRISIE: Luchthaven weert mkb'er met 'milieuzone' terwijl kerosineslurpers gewoon doorvliegen!
In dit artikel:
Schiphol heeft per 1 januari 2026 een zero-emission-zone ingesteld rond de aankomst- en vertrekhallen, waardoor voertuigen die op fossiele brandstof rijden — veelal oudere bestelwagens van kleine toeleveranciers en transporteurs — de toegang worden ontzegd. Het besluit, geïnspireerd op maatregelen die steden als Amsterdam al namen om stadslogistiek te verduurzamen, treft vooral het midden- en kleinbedrijf; ondernemers moeten of investeren in dure elektrische voertuigen of worden geconfronteerd met boetes en leveringsbeperkingen.
Critici noemen de maatregel hypocriet: de luchthaven zelf en de luchtvaart als geheel blijven sterk afhankelijk van kerosine en gebruiken op het platform nog veel materieel dat niet emissievrij is. Omdat er op Schiphol geen omwonenden zijn, betwijfelen tegenstanders bovendien de noodzaak van de zone voor lokale luchtkwaliteit en zien het vooral als een PR-stap waarmee Schiphol duurzaamheid kan claimen in jaarverslagen, terwijl de daadwerkelijke milieuwinst klein blijft zolang vliegtuigen niet elektrisch vliegen.
Praktische bezwaren stapelen zich op: veel ondernemers hebben onvoldoende financiële armslag (mede door coronaschulden en hoge energiekosten) om snel te verduurzamen, het elektriciteitsnet kampt met capaciteitsvragen en laadpunten op Schiphol zijn niet altijd beschikbaar. Dit maakt naleving lastig en verhoogt de financiële druk op kleinschalige dienstverleners die logistiek rond de luchthaven verzorgen.
Op sociale media en onder ondernemers is er veel verontwaardiging; men ziet in de maatregel vooral een extra last voor de kleine ondernemer terwijl grote spelers in de luchtvaart buiten schot blijven. Het oorspronkelijke artikel gebruikt felle taal en riep lezers op de organisaties en media te steunen die zich tegen deze regels verzetten, inclusief concrete donatieverzoeken.
Kort: de nieuwe zero-emission-zone op Schiphol is bedoeld als klimaatmaatregel, maar leidt tot flinke kritiek vanwege praktische uitvoerbaarheid, ongelijke lastenverdeling en twijfel over de werkelijke milieueffecten zolang de luchtvaart niet structureel verandert.