Schimmige zaaddonormarkt vol leugenaars: overheid laat kwetsbare wensouders keihard stikken
In dit artikel:
Een informele markt voor zaaddonatie via Facebook en andere sites leidt in toenemende mate tot misbruik, manipulatie en massale donaties, zo beschrijft het artikel. Wensouders die de formele, trage route via ziekenhuizen mijden, zoeken online naar donors — daar stuiten zij soms op mannen die zich voordoen als betrouwbare donoren maar in werkelijkheid tientallen kinderen verwekken en vrouwen onder druk zetten voor seks. Als voorbeeld wordt het stel Laura en Femke genoemd: een man die zichzelf ‘S.’ noemde zei aanvankelijk weinig donorkinderen te hebben; na mislukte inseminaties leidde dat tot seksuele contacten waar het stel zich later “gebruikt” door voelde. Bij controle in het ziekenhuis bleek dat hij waarschijnlijk rond de vijftig kinderen had.
Volgens Ties van der Meer (voorzitter Stichting Donorkind) zijn er ook nepwebsites en profielen opgezet om dit soort donoren aan te trekken, soms met valse voorwendselen zoals zich voordoen als lesbisch stel. Stichting Donorkind pleit daarom voor een landelijk donorregister om massadonatie en anonieme misstanden terug te dringen. De politiek heeft daar volgens het artikel tot nu toe niet op gereageerd: oud-minister Ernst Kuipers weigerde in 2023 in te grijpen en noemde een register een te grote inbreuk op de persoonlijke levenssfeer, waarop critici spreken van een falend overheidsoptreden.
Professionele organisaties en ervaringsplatforms raden wensouders aan veel terughoudender en zorgvuldiger te werk te gaan bij privédonaties. Michiel Aten (Priamos) adviseert een langzamer contacttraject en het luisteren naar onderbuikgevoelens; Sara Coster (Meer dan Gewenst) heeft een vragenset ontwikkeld voor diepgaander intakegesprek dat over meerdere avonden kan lopen. Van der Meer stelt dat het instellen van structureel contact — waarbij de donor een vast onderdeel wordt van de toekomstige kring — massadonoren kan ontmoedigen en het recht van het kind op kennis van de biologische vader beter kan waarborgen.
Het artikel benadrukt dat de combinatie van haperende officiële routes, de anonimiteit en schaalbaarheid van internet en het gebrek aan wettelijke ingrepen de problemen in stand houdt, en roept op tot meer publieke aandacht en beleidsactie. Ter context: de discussie spitst zich toe op een botsing tussen privacyrechten en het belang van traceerbaarheid en bescherming van donor-gebonden kinderen.