Scheiden schuurt, juist op kerkelijk terrein

In dit artikel:

De auteur reflecteert op pijn en spanning rond kerkelijke wisselingen binnen de gereformeerde wereld: wanneer leden uit een gemeente of kerkverband vertrekken, maar ook wanneer mensen juist van elders toetreden. Volgens hem wordt afscheid vaak wel gevoeld bij vertrek, maar niet altijd even sterk bij komst van nieuwe leden, terwijl beide situaties gemis en onrust kunnen geven in gemeenten en families. Hij pleit ervoor om terughoudend te zijn met kerkelijke scheidingen en overstappen, en om niet snel met de vinger naar anderen te wijzen.

Daarnaast roept hij op tot meer onderlinge eenheid en openheid tussen kerkverbanden. Verschillen hoeven niet ontkend te worden, maar mogen wel erkend en zelfs gewaardeerd worden binnen het beeld van het lichaam van Christus, waarin veel leden samen één geheel vormen. Hij vindt dat echte ontmoeting pas begint als kerken en gelovigen elkaar niet op afstand benaderen, maar letterlijk en figuurlijk “een raam of deur openzetten”. De kern van zijn betoog is dat niet eigen gelijk centraal moet staan, maar het buigen onder Gods Woord en het zoeken naar Zijn wil.