SCHANDE: Werkende Nederlandse moeder (32) slaapt op de grond bij ouders, huizen gaan naar statushouders
In dit artikel:
Jessica Voorthuijsen (32), alleenstaande moeder van twee kinderen, zit sinds haar scheiding (augustus 2024) zonder eigen woning en slaapt met haar kinderen noodgedwongen bij haar ouders in Hoorn op een tweepersoonsbed en een luchtbed. Ondanks twaalf jaar inschrijving bij de woningcorporatie heeft ze geen uitzicht op een sociale huurwoning; ze werkt 28 uur per week en staat volgens het artikel niet te boek als profiteur. De situatie duurt nu ruim anderhalf jaar en legt veel druk op het huishouden van haar ouders, Andrea (60) en haar partner (62), die gezondheidsklachten krijgen en een brandbrief stuurden aan corporatie Intermaris en de burgemeester van Hoorn. Andrea riep: "Wij trekken dit niet meer!"
Volgens het bericht worden vrijgekomen sociale huurwoningen in de buurt — concreet genoemd zijn twee huizen in de Stoelenmatter en Marskramer — toegewezen aan statushouders, mensen die recent een verblijfsvergunning ontvingen. Dat ervaart het gezin als onrechtvaardig: terwijl een Nederlandse moeder op de grond slaapt, zouden nieuwkomers direct sleutel en urgentie krijgen. Intermaris reageerde formeel en verwees naar regelgeving en privacy: informatie wordt alleen aan de woningzoekende gegeven, en in antwoord op de bewonersvragen zei de corporatie onder meer dat zij "daar geen invloed op" heeft en dat niet meer dan vijf procent van vrijkomende woningen naar statushouders gaat.
De columnist/organisatie achter het stuk gebruikt dit individuele geval om een breder oordeel te vellen: volgens hen weerspiegelt het verhaal een nationaal woonprobleem waarin immigratie en beleid ertoe leiden dat ingeprocedeerde nieuwkomers voorrang krijgen boven autochtone woningzoekenden. De tekst beschuldigt gemeente en corporatie van bureaucratische koudheid en roept op tot politieke actie en steun voor DDS om druk te houden op het huisvestingsbeleid.
Kortom: een schrijnend huishouden in Hoorn dat geen passende woonoplossing krijgt, botst op een systeem dat vrijgekomen sociale woningen toewijst aan statushouders volgens de betrokken instanties op basis van wettelijke en beleidsmatige kaders. Het stuk wil dit zien als voorbeeld van een groter, politiek beladen probleem en vraagt publieke en politieke aandacht.