Schaatsers in Milaan op medaillejacht in 'revolutionaire hybride outfit'

In dit artikel:

Bert van der Tuuk, directeur van sportkledingfabrikant Sportconfex en al twintig jaar leverancier van aerodynamische pakken aan de Nederlandse ploeg, noemt het nieuwe wedstrijdpak van TeamNL een revolutie voor het langebaanschaatsen. Voor de Winterspelen in Milaan stelt hij dat het zogeheten hybride pak een doorbraak biedt die te vergelijken is met die in Salt Lake City (2002); volgens berekeningen reduceert het de weerstand en maakt het schaatsers tot ongeveer 8 procent sneller dan de pakken van veel concurrenten.

Alleen Nederland, Italië en Canada hebben hetzelfde pak, omdat de olympische comités van die landen gezamenlijk zo’n 350.000 euro in vier jaar in de ontwikkeling investeerden. Technische Universiteit Eindhoven en de Faculty of Engineering van de University of Ottawa leverden technische ondersteuning.

Het pak werkt met een dubbele laag op armen en benen: een zeer nauwsluitende binnenlaag met verticale ribbels op één centimeter afstand en een buitenlaag die zo strak zit dat tussen de ribbels een membraan ontstaat. Tijdens het rijden laten die membraantjes — vergelijkbaar met een tromvel — door luchtweerstand kleine trillingen maken, waardoor gecontroleerde turbulentie ontstaat bij snelheden tussen circa 20 en 90 km/u. Die turbulentie vermindert de totale luchtweerstand. Voor rug en bovenbenen is een polyurethaan gecoate stof gebruikt om de luchtdoorlatendheid te beperken. Het basisidee komt uit het wielrennen; in Peking mislukte een eerdere poging door ongeschikte stofkeuze.

Eind december werden de laatste tests in Thialf gehouden; talenten en verrassers zoals Stijn van de Bunt, Sebas Diniz, Suzanne Schulting en Tijmen Snel reden daar al in het hybride pak. Van der Tuuk verwacht daardoor een duidelijk concurrentievoordeel voor Nederlandse rijders in Milaan.