Samen eerlijk zijn over asiel en natuur lastige opgave voor christen in politiek

In dit artikel:

SGP-Tweede Kamerlid schrijft in dit stuk over de vraag hoe christelijke politici in de praktijk “eerlijk” kunnen handelen, vooral als barmhartigheid botst met grenzen aan wat een samenleving aankan. Hij legt de lat bij Romeinen 12, waar eerlijkheid, liefde en recht doen aan iedereen centraal staan, en vertaalt dat naar actuele politieke dilemma’s.

Als voorbeeld noemt hij het migratie- en asielbeleid. Volgens hem moet Nederland mensen die echt vluchten voor oorlog en vervolging helpen, maar is het niet eerlijk om grenzen onbeperkt open te houden terwijl de woningmarkt vastloopt, voorzieningen overbelast raken en de bevolkingssamenstelling snel verandert. Hij stelt dat opvang in de regio, tijdelijke opvang en strenger selecteren nodig zijn. Daarbij zegt hij open te willen zijn over een voorkeur voor opvang van vervolgde christenen, omdat zij volgens hem in het Midden-Oosten en Afrika vaak nauwelijks veilige alternatieven hebben. Tegelijk noemt hij de groei van de islam in Nederland een bron van zorg.

Ook het stikstof- en landbouwdossier gebruikt hij als voorbeeld van een eerlijkheidsvraagstuk. Hij vraagt zich af of het rechtvaardig is om boeren jarenlang in onzekerheid te laten, hen op te zadelen met strenge natuurdoelen en hun toekomst op te offeren op basis van wetenschappelijke inzichten die volgens hem nog ter discussie staan. Volgens hem is er een middenweg nodig tussen een te eenzijdige nadruk op natuur en klimaat en een puur economische benadering zonder oog voor de schepping.

Het stuk eindigt met een oproep tot wijsheid en bescheidenheid: politici moeten blijven zoeken naar rechtvaardige oplossingen, in het besef dat niemand volmaakt handelt en dat zij afhankelijk zijn van God.