Samen een nest bouwen

In dit artikel:

Banoo Haft Lang, ooit gevlucht uit Iran, publiceert een persoonlijk gedicht over een ontmoeting met een duif begin mei, rond de Nederlandse herdenkingsdagen van 4 en 5 mei. Onder haar balkon zag ze de vogel worstelen met een takje en besloot droog, dun materiaal te verzamelen. Zonder dat het gepland was ontstond er een stille samenwerking: zij legde takjes klaar, de duif koos en droeg ze weg en bouwde een nest in een nabije boom. De vogel vertoonde geen angst voor haar nabijheid; hij keerde terug, nam rustig de aangeboden takjes en rustte uiteindelijk in het pas voltooide nest.

In het gedicht reflecteert Haft Lang op wat die korte, wederzijdse inspanning voor haar betekent. De eenvoudige handeling — geen papierwerk, geen instanties, enkel materiaal, een boom en vertrouwen — contrasteert met haar herinneringen aan Iran, een land met oorlogslittekens. De ervaring raakt haar diep omdat het draait om veiligheid, vrijheid en menselijkheid: samen iets bouwen zonder voorwaarden, met de vrijheid om elk moment weer weg te kunnen vliegen. Ze benadrukt dat ze de duif niet antropomorfiseert en zijn verleden niet kent, maar juist dát ontbreken van gezamenlijke geschiedenis maakte de samenwerking mogelijk en waardevol. Als slotgedachte stelt ze dat vogels nergens en tegelijkertijd overal thuis zijn, waardoor vrijheid hun ware verblijfplaats lijkt.