Salah of Messi in de kwartfinale tussen Egypte en Argentinië?

In dit artikel:

De auteur betoogt dat voetbal veel meer is dan sport: het is een spiegel van de samenleving, waarin emotie, verbondenheid, maar ook racisme, macht en politiek samenkomen. Vanuit die overtuiging zet hij een persoonlijke voetbalcanon neer met spelers als Pelé, Maradona, Van Basten, Zidane, Ronaldinho, Cristiano Ronaldo en Lamine Yamal, die volgens hem de creativiteit, spontaniteit en menselijke schoonheid van het spel belichamen.

Daartegenover plaatst hij Lionel Messi en Mohamed Salah, die hij beschrijft als uitzonderlijke voetballers maar ook als voorbeelden van een moderne topsport die volgens hem te veel draait om regie, imago en commercie. Vooral hun publieke stilzwijgen over politieke kwesties weegt zwaar in zijn oordeel. Salah krijgt kritiek omdat hij zich niet duidelijk uitspreekt over de oorlog in Gaza en de situatie in Egypte onder president Sisi. Messi bekritiseert hij vanwege vermeende banden met Israëlische organisaties en het uitblijven van een duidelijke reactie op het geweld in Gaza.

De tekst schuift daarmee van sportanalyse naar moreel statement: de auteur kiest nadrukkelijk de kant van spelers die hun bekendheid inzetten voor sociale hulp, zoals Cristiano Ronaldo en Sadio Mané. Ronaldo prijst hij om donaties en liefdadigheid, Mané om zijn projecten in Senegal, waaronder een ziekenhuis, school en economische steun voor dorpsgenoten. Uiteindelijk verdedigt de auteur een voetbal dat geworteld is in het volk, en spreekt hij zijn solidariteit uit met onderdrukte en arme mensen, vooral in Egypte, die volgens hem behoefte hebben aan hoop en waardigheid.