Ruud redde stier van slacht en gaat hem tam maken: 'Gevaarlijk, maar ik kan dit'
In dit artikel:
Ruud Zwaan en Mandy Sams redden deze week een stier die op Marktplaats te koop stond voor de slacht. Het dier, inmiddels Bruno genoemd, was als dekhengst uitgewerkt en zou vanwege zijn grootte en vleesopbrengst verkocht worden. Ruud en Mandy, die sinds vijf jaar in Leiderdorp wonen en een uit de hand gelopen dierenhobby hebben — met schapen, koeien, stieren, waterbuffels, kamelen, een dromedaris, ezels en paarden — besloten hem een nieuw leven te geven in hun ruime kudde. Bruno staat nu nog op een stal zo’n 130 kilometer verderop, nabij Lochem, omdat hij niet meteen bij de rest kan worden gezet.
De komst van Bruno is zorgvuldig gepland: hij heeft touwen om zijn horens en een neusring voor extra controle, en over een week volgt castratie om zijn hormoon-gedreven agressie te verminderen. De bedoeling is Bruno geleidelijk te wennen — eerst touwen los, daarna de deuren open, uiteindelijk integratie in de kudde. Ruud en Mandy benadrukken dat ze veel tijd en geduld investeren; Ruud verwijst naar eerdere ervaringen met Pinto, een stier die zij drie jaar geleden bevrijdden en met wie hij langzaam vertrouwen opbouwde. Pinto is inmiddels zachtaardig genoeg om tegen Ruud aan te liggen en op commando te stoppen.
Het verzorgen van zo’n dier brengt ook praktische en financiële uitdagingen met zich mee. Ruud financiert het merendeel via zijn bedrijf (duurzame verhuisdozen), maar na het delen van Bruno’s verhaal ontstond veel belangstelling en werd binnen korte tijd 22.000 euro aan donaties opgehaald. Dat geld is bestemd voor hooi, stro, brokken, onderdak en dierenartskosten; een stier kan ouder dan twaalf jaar worden, waardoor de kosten langdurig zijn.
Specialist Peter Tamsma van Stigas waarschuwt voor de risico’s van stieren: sinds 2005 registreerde zijn organisatie vijftien dodelijke ongevallen met stieren in de melkvee- en rundveehouderij. Slachtoffers zijn vaak oudere, ervaren boeren die inschatten dat ze een stier even kunnen binnenhalen en daarbij worden verrast. Stieren beschermen instinctief hun kudde en kunnen met hun gewicht — vaak tussen circa duizend en tweeduizend kilo — levensgevaarlijk zijn; ze zijn ook razendsnel. Tam maken is volgens Tamsma mogelijk, maar alleen met veel ervaring, constant opletten en zonder volledig vertrouwen.
Mandy en Ruud leggen uit dat hun doel geen opvang met stempelpolitiek is maar simpelweg: dieren een goed leven geven. In hun weilanden ontstaan onverwachte vriendschappen tussen verschillende soorten en een duidelijke rangorde binnen de kudde. Met beveiligingsmaatregelen, training en tijd werken ze toe naar volledige acceptatie van Bruno in die sociale structuur — een proces waar ze reikhalzend naar uitkijken, maar dat voorzichtig en stap voor stap moet verlopen.