Russische miljardair Abramovitsj werpt zich opnieuw op als vredesduif in oorlog met Oekraïne - of wil hij alleen maar van de sanctielijst af?
In dit artikel:
Roman Abramovitsj dook vorige week onverwacht weer op in het discours rond mogelijke vredsinitiatieven voor Oekraïne. Tijdens het economische forum in Sint-Petersburg vertelde president Poetin dat hij in mei telefoon kreeg van een vertrouweling uit het bedrijfsleven die was uitgenodigd om naar Kyiv te komen. Kort daarna bevestigde Oekraïne dat president Zelensky Abramovitsj had gevraagd een persoonlijke boodschap over te brengen met het doel de oorlog te beëindigen. Poetin gaf echter aan daar weinig heil in te zien.
Abramovitsj (59) is een voormalig top‑oligarch die in de jaren negentig fortuin maakte, onder meer met de overname van oliemaatschappij Sibneft. Hij verwierf internationaal bekendheid toen hij in 2003 Chelsea overnam en enorme bedragen uitgaf aan spelers en managers. Naast sportinvesteringen bekleedde hij van 2001 een politieke rol als gouverneur van Tsjoekotka, waar hij grootschalige investeringen in infrastructuur, zorg en onderwijs initieerde.
Zijn band met het Kremlin wordt algemeen als dichtbij beschouwd, wat hem tot een van de weinige Russische zakenlieden maakt die nog welkom zijn in Kyiv. Al in de eerste fase na de invasie van 2022 maakte Abramovitsj deel uit van Russische delegaties bij besprekingen; toen raakte hij tijdelijk blind, vermoedelijk door vergiftiging, een incident dat volgens sommigen wijst op interne conflicten in Moskou over vrede of voortzetting van de oorlog. Sinds de aanval op Oekraïne verloren westelijke sancties hem veel van zijn westerse bezittingen en dwongen hem Chelsea te verkopen.
De huidige missie kan tweeledig worden geïnterpreteerd: sommige Oekraïners en medewerkers noemen hem oprecht menselijk bezorgd over de slachtoffers van de oorlog; anderen vermoeden dat Abramovitsj vooral een pragmatisch doel nastreeft: het afdwingen van verwijdering van sancties door betrokkenheid bij vredesinspanningen. Dat Poetin de poging zonder veel enthousiasme ontving, maakt duidelijk dat Abramovitsj’s bemiddeling geen automatische doorbraak opleverde. Zijn terugkeer in beeld illustreert tegelijk de fragiele, persoonlijke aard van diplomatie rond dit conflict en hoe privé‑invloed en geopolitieke belangen elkaar blijven kruisen.