Ruim 5 miljoen Europees belastinggeld naar 'corrupte en inefficiënte' Afrikaanse voetbalfederatie
In dit artikel:
De Europese Unie sponsort het lopende Afrikaans kampioenschap voetbal in Marokko via haar investeringsprogramma Global Gateway. Brussel betaalt volgens de Europese Commissie 5,5 miljoen euro aan de Afrikaanse voetbalfederatie CAF; het partnerschap geldt voor dit toernooi, de editie van 2027, de Afrika Cup voor vrouwen en het African Schools Championship waaraan tienduizenden scholen deelnemen. Met de branding van Global Gateway en de EU-vlag langs het veld wil Europa zijn ontwikkelingsprogramma zichtbaarder maken en jongeren laten zien dat “Afrika en Europa samen vooruitgaan”. De EU wijst ook op ruim 120 miljard euro die Team Europe sinds 2021 zogenaamd heeft gemobiliseerd voor projecten in Afrika.
De keuze om geld aan CAF over te maken, stuit op kritiek vanwege de omstreden reputatie van die organisatie. CAF werd de afgelopen jaren herhaaldelijk beschuldigd van corruptie en wanpraktijken. Voormalig voorzitter Ahmad Ahmad werd in 2019 door FIFA geschorst en beboet voor verduistering en machtsmisbruik; een deel van die straf werd later verminderd in hoger beroep. Huidige secretaris‑generaal Véron Mosengo‑Omba krijgt van (ex‑)medewerkers en onderzoeksjournalisten verwijten: het bestuur zou door hem als een privézaak worden geleid, er zouden vriendjespolitiek en een angstcultuur heersen, en er waren controverses rond buitensporige bonussen die door Zwitserse autoriteiten zijn bekeken maar niet tot vervolging leidden. CAF zegt intern onderzoek heeft gedaan en noemt de beschuldigingen ongegrond.
Ook voorzitter Patrice Motsepe, sinds 2021 aan het roer, is niet vrij van kritiek. Motsepe, miljardair en volgens CAF zelf onbetaald voorzitter en donateur (hij zou miljoenen hebben gegeven aan de schoolscompetitie), heeft familiebelangen in het voetbal: zijn familie bezit de Zuid‑Afrikaanse topclub Mamelodi Sundowns, en de clubpresident werd formeel doorgegeven aan zijn zoon. Critici spreken van een duidelijk belangenconflict en wijzen op praktijken als geheimhoudingsclausules voor personeel—waarbij klokkenluiders een forse boete kunnen krijgen voor publieke kritiek—wat transparantie belemmert.
Kritische analisten waarschuwen dat Europese belastingbetalers moeten oppassen met het financieren van een organisatie die volgens hen inefficiënt is en vooral goede pr‑beelden produceert in plaats van structurele investeringen in talentontwikkeling en nationale competities. Zij wijzen ook op de verwevenheid van voetbal, politiek en grote infrastructuurprojecten in veel Afrikaanse landen, vaak met Chinese aannemers voor stadionbouw en weinig aandacht voor duurzame jeugdopleiding.
CAF presenteert de EU‑sponsoring als bewijs van hervorming en betere governance onder Motsepe, met een nul‑tolerantiebeleid tegen corruptie. De affaire illustreert echter de spanningen rond Europese belangen en historische gevoeligheden in Afrika en roept vragen op over verantwoordelijkheid en toezicht bij het financieren van grote sportorganisaties.