Rosalía in de Trojaanse Oorlog? Waarom niet, zegt toneelgroep Lazarus 

In dit artikel:

Theatercollectief Lazarus viert zijn twintigste verjaardag met Troje, een eigentijdse herwerking van de Trojaanse mythe gebaseerd op John Bartons toneeltekst Tantalus. Sinds 2006 staat Lazarus — onder meer met Koen De Graeve en Günther Lesage — bekend om teksttheater en bewerkingen van Russische romans; nu wenden ze zich voor het eerst expliciet tot de oude Grieken. De jubileumvoorstelling speelt tot 30 mei in Theater Arsenaal (Mechelen) en trekt daarna langs Vlaamse centrumsteden.

Nieuw dit keer is de mix van vaste krachten en jong talent: naast vijf kernspelers krijgt de voorstelling versterking van acht twintigers afkomstig van vier toneelscholen. Die jonge acteurs krijgen niet alleen speelminuten maar ook inspraak in het maakproces, een leerplek die de recensent als waardevol bestempelt. Er zit nog wat zoekende energie in hun spel, maar er zijn ook enkele opvallende prestaties die deden vermoeden dat er straks grote namen tussen zitten — speciaal genoemd worden Lena Devillé als de magnetische Kassandra, Siebe Boone en Lotte Smets in de complexe rolverhouding van Agamemnon en Klytaimnestra, Hanna Peeters’ nukkige Achilles en Roos De Buysscher als sluwe Odysseus. Joris Van den Brande uit de “oude garde” wordt geroemd om het tempo en de scherpe timing als problematische vaderfiguur.

Dramaturgisch staat Troje in het teken van macht, geld en oorlogsdrift, met expliciete parallellen naar hedendaagse conflicten. Het koor is in deze versie een venijnige, ritmische onderbuik en functioneert bijna als volwaardig personage. Visueel vuurt de regie op: een groot doek fungeert als zeil, jurk en dreigend zwaard van Damokles, en het stuk eindigt met een halfnaakt, verloren paard dat over het toneel schuift. Hoewel de bijna twee uur durende voorstelling momenten heeft waarin de schwung wankelt, houden scherpe scriptkeuzes, inventieve scenografie en sterke spelmomenten de aandacht vast.