Ronald Koeman kijkt terug

In dit artikel:

Bondscoach Ronald Koeman blikt na het WK tevreden terug op een toernooi waarin Oranje zich verrassend tot de finale wist te knokken, ondanks moeizame aanvangsresultaten en veel scepsis uit de pers. Na een nederlaag tegen Algerije en een kwalificerend hachelijke zege op Oezbekistan begon het team volgens hem onder een wolk van wantrouwen, maar gaandeweg vielen rollen en kwaliteiten op hun plek.

Koeman benadrukte dat hij vasthield aan zijn eigen koers: hij vermeed de media en hield zich afzijdig van kranten, omdat hij zich niet liet leiden door negatieve voorspellingen. Tactische keuzes — zoals het niet opstellen van Veerman en de mogelijkheid om Memphis Depay naast Donyell Malen te laten spelen — en vertrouwen in de selectie betaalden zich volgens hem uit. Malen maakte onder die aanpak een opvallende ontwikkeling door; hij groeide uit tot de meest trefzekere spits van het toernooi en viel op met onder meer twee treffers tegen Brazilië in de achtste finale. Ook Xavi‑achtigen Frenkie de Jong en Ryan Gravenberch transformeerden van onopvallende oefenwedstrijdspelers tot bepalende middenvelders, terwijl Kenneth Taylor (Summerville?) zich ontwikkelde tot een explosieve buitenspeler naast concurrenten als Olise.

In de finale tegen Frankrijk stond Nederland lange tijd met 2-0 voor — beide doelpunten van Malen — maar in het laatste kwartier kantelde de wedstrijd en werd de beslissing in strafschoppen gezocht. Koeman verdedigde zijn keuzes en wees op de beschikbare alternatieven (Weghorst, Brobbey) maar ging niet in op de vraag waarom hij Malen de beslissende strafschop liet nemen; daarop reageerde hij fel en weigerde verder in te gaan op kritiek van de journalistiek.

Samengevat: Koeman ziet het WK als een sportieve successtory van herstel en juiste keuzes, met jonge doorbraken en aanvallende vondsten als belangrijkste resultaten, maar het toernooi eindigde in teleurstelling door de gemiste strafschop in de finale.