Ronald en Roselie wonen in de eerste hoogbouw in Amsterdam uit 1932: 'We hebben aan drie kanten licht, dat zorgt altijd voor een goed humeur'

In dit artikel:

Ronald Hoeben (75) en Roselie Kommers (72) wonen sinds 2014 op de negende verdieping van De Wolkenkrabber, officieel het 12-verdiepingenhuis, een monumentaal flatgebouw van architect Jan Frederik Staal uit 1932 — het eerste “hoge” gebouw van Amsterdam. Het complex telde twaalf etages met in totaal 24 woningen; oorspronkelijk had elk appartement twee kamers en suite, drie slaapkamers, een kamer voor een dienstbode, een keuken en een stortkoker die het vuilnis naar de kelder voerde. Het pand stond oorspronkelijk aan het Daniël Willinkplein (na de oorlog Victorieplein) en draagt ook een donkere oorlogsgeschiedenis: Joodse bewoners werden tijdens de bezetting vanaf het plein opgehaald en gedeporteerd, en een bewoonster werd verraden door een conciërge uit het gebouw.

Hoeben en Kommers vonden het appartement toevallig toen ze hun huis in de Watergraafsmeer verkochten. Veel moest worden verbouwd; de oorspronkelijke keukens waren koosjer ingericht en uitgerust met Amerikaanse koelkasten op 110V. Zij maakten van hun keuken een open ruimte, waardoor licht aan drie kanten binnenstroomt — een kwaliteit die ze beiden koesteren. Hoeben filmt bovendien interviews met koks voor zijn YouTube-kanaal Foodtube; hij merkt vaak op dat veel professionele keukens geen uitzicht hebben, iets wat hij in hun woning wél heeft.

Het uitzicht is een belangrijk thema: vanaf de eettafel kijken zij uit over de Vrijheidslaan, de Berlagebrug en de torens rond het Amstelstation; aan de zuidzijde zie je het Amstelpark, de koepel van De Mirandabad en in de verte Ouderkerk aan de Amstel. Ook Plan Zuid van Berlage is vanaf hun raam goed te zien — de straten lopen als pijlen naar De Wolkenkrabber toe — en ze zagen de Zuidas verrijzen, iets wat hen doet waarderen dat hun uitzicht op lange termijn beschermd lijkt tegen nieuwbouw die het zou blokkeren.

Renovaties brachten technische uitdagingen, onder meer het herstellen van monumentale stalen ramen en speciale taatsscharnieren; praktische oplossingen zoals tiewraps houden de ramen veilig voor hun kleindochter. In huis vertellen objecten hun verhaal: een Wurlitzer-jukebox uit 1953, aangevuld met 45-toeren singletjes, en een collectie werk van vrienden en kennissen aan de muur. Ondanks dat het bijzondere panorama na twaalf jaar vertrouwd is geworden, hopen ze er zo lang mogelijk te blijven wonen — Hoeben vat hun gevoel kernachtig samen: “Hierna kan het alleen maar minder!”