Rompkabinet-Schoof: VVD en BBB modderen door met 32 zetels, negeren andere rechtse partijen

In dit artikel:

Na het vertrek van NSC houdt het kabinet-Schoof nog maar een rompkabinet met slechts 32 zetels in de Tweede Kamer over. Ondanks dat gebrek aan een stabiele meerderheid — en zonder steun in de Eerste Kamer en breed maatschappelijk draagvlak — besluiten VVD en BBB toch door te blijven besturen, in nauwe samenwerking met demissionair premier Schoof. Volgens de schrijver is dat een keuze voor macht boven legitimiteit.

De kritiek richt zich op VVD-minister Dilan Yeşilgöz en BBB-leider Caroline van der Plas: in plaats van op zoek te gaan naar samenwerking met andere rechts-nationalistische partijen zoals FVD, JA21 en SGP, blijven zij in hun eigen kamp en hopen op incidentele steun uit links of het midden. Dat wordt gezien als laf en oneerlijk tegenover kiezers die strengere maatregelen willen op asiel, migratie en veiligheid — onderwerpen waarop FVD, JA21 en SGP al jaren actief aandringen.

Schoof zei in het Kamerdebat bescheiden te willen handelen maar vond ook dat migratie en asiel niet konden wachten. De columnist vraagt zich af waarom dat dan niet meteen aanleiding is om andere rechtse partijen te betrekken en harde afspraken te maken over zaken als het sluiten van asielzoekerscentra, grenscontroles en het intrekken van de Spreidingswet. In plaats daarvan ontstaat volgens het stuk een politiek van pappen en nathouden.

Tegelijkertijd benut links — met name Timmermans (GL-PvdA) — elk debat om internationale kwesties (Gaza en Israël) aan te kaarten en moties te lanceren zoals wapenembargo’s en importbeperkingen. VVD en BBB zouden daar niet krachtig tegenin gaan, maar verwijzen naar Europese afstemming, wat in de praktijk weinig oplevert en tijd vreet.

De conclusie is scherp: het rompkabinet is een lege huls die noch politieke geloofwaardigheid noch effectieve beleidsvoering biedt. Door andere rechtse partijen te mijden, kiezen VVD en BBB volgens de auteur voor machtspolitiek boven een consequente rechts koers, terwijl urgente problemen als migratie, onveiligheid, woningnood en verzwakte democratische legitimiteit onopgelost blijven.