Romelu Lukaku op dit WK: kreupel, toch belangrijk en het 'Trump-dansje'

In dit artikel:

Romelu Lukaku speelt tijdens het toernooi opnieuw een hoofdrol voor België, ondanks een zwaar jaar met een dijbeenblessure bij Napoli en het overlijden van zijn vader. In de verlenging van de wedstrijd tegen Senegal in de groepsfase keek de spits toe hoe de spanningen rond een penalty opliepen, maar hij liet de strafschop uiteindelijk aan Youri Tielemans, die de beslissende treffer maakte. Lukaku zei achteraf dat hij op dat moment mentaal nog niet klaar was voor zo’n groot moment, al benadrukte hij tegelijk dat het team belangrijker is dan zijn eigen scoringsdrang.

Volgens voetbalhistorici en oud-bestuurders laat dat gebaar zien hoe Lukaku is gegroeid: van een doelpuntenjager die als kind al zijn treffers nauwkeurig bijhield, naar een leider die het elftal draagt met goals én mentaliteit. Zijn honger naar succes hangt samen met zijn achtergrond: een jeugd in armoede, een afwezige vader en de belofte aan zijn opa om goed voor zijn moeder te zorgen. Die drang om verder te reiken bleef altijd aanwezig, ook nu hij 33 is en nog altijd mikt op zijn honderdste interlandgoal.

Op het veld bleek Lukaku ondanks zijn beperkte clubseizoen voor België onmisbaar. Hij scoorde eerder al tegen Egypte, de Verenigde Staten en Senegal, telkens op cruciale momenten. Buiten de statistieken vervult hij ook een leidende rol in de groep: hij praat teamgenoten bij, sust conflicten en is open over mentale kwetsbaarheid. Daarnaast gebruikt hij zijn zichtbaarheid om stelling te nemen tegen racisme en voor solidariteit, wat hem volgens zijn bewonderaars niet alleen tot spits, maar ook tot de morele en mentale aanvoerder van de Rode Duivels maakt.