'Rollators én kinderwagens, scootmobielen én bakfietsen: laat verschillende generaties vaker samen in één gebouw wonen'

In dit artikel:

Thomas van Leeuwen (nu 38) belandde per toeval in een wooncomplex dat vooral voor ouderen bedoeld is en beschouwt die ervaring na vier jaar wonen met zijn vriendin en twee jonge dochters als zeer leerzaam. Hij gebruikt zijn persoonlijke verhaal om het bredere woonbeleid in Amsterdam ter discussie te stellen: nu de groep 65-plussers volgens de gemeentelijke prognose groeit van 123.200 (2023) naar circa 190.500 in 2050, worden veel nieuwe seniorenwoningen gebouwd — onder meer een complex van 245 woningen in Amstel III — en investeert het kabinet 120 miljoen euro in ouderenhuisvesting. Dat is logisch, menen veel beleidsmakers, omdat senioren naar kleinere woningen verhuizen en grotere gezinswoningen vrijkomen.

Van Leeuwen vindt echter dat de aanpak te vaak uitgaat van gescheiden generaties: gebouwen voor jongeren, gebouwen voor ouderen. Zijn ervaring laat zien dat juist menging binnen één gebouw waarde oplevert: dagelijks contact leidt tot wederzijds praktische hulp (oppas door oudere buren, technische hulp bij smartphones door jongere bewoners), betere benutting van voorzieningen (drempelloze deuren en stallingsruimte blijken handig voor kinderwagens en bakfietsen) en meer onverwachte sociale momenten (de ontmoetingsruimte diende als locatie voor zijn verjaardagsfeest). Hij erkent dat het mengen van leeftijden uitdagingen kent — bewoners waren zich niet altijd bewust van jongere buren en er kunnen irritaties ontstaan — maar stelt dat die met goede architectuur, afspraken en wederzijds begrip prima te beheersen zijn.

Er bestaan al voorbeelden van geslaagde meergeneratieprojecten, zoals het Rijpenhofje in de Jordaan en Osdorperhof in Nieuw-West, en Nijmegen loopt voorop met projecten waarin studenten, gezinnen en senioren onafhankelijk leven onder één dak. Die initiatieven laten volgens Van Leeuwen tastbare voordelen zien: informele zorg, efficiënter gebruik van gezamenlijke ruimtes en meer onderlinge waardering. Politiek en markt wijzen elkaar echter te vaak naar elkaar als het om initiatief gaat, waardoor de aanpak niet op grote schaal doorzet.

Zijn oproep aan de onderhandelaars bij de Amsterdamse coalitievorming is concreet: kies welk soort stad Amsterdam wil zijn — een stad waarin generaties gescheiden wonen, of een stad waar jong en oud elkaar ontmoeten en versterken in hetzelfde gebouw. Hij pleit niet voor verplichte menging in elk gebouw, maar ziet een groot onbenut potentieel voor meer meergeneratiehuisvesting als onderdeel van de woonopgave.