Rode verbeelding van aardse kracht kreeg een vervolg in Japan

In dit artikel:

Op de VU-campus in Amsterdam staat **Draaiingen II**, een groot kunstwerk van **Barbara Nanning** dat voortkomt uit een eerdere versie, **Draaiingen I**, die in **Rijksmuseum Twenthe in Enschede** te zien is. De serie werd geïnspireerd door Nannings reis naar **Cappadocië in Turkije**, waar de geërodeerde, bleke rotslandschappen haar aanzetten tot vormen die draaien, krullen en om zichzelf heen bewegen.

Nanning begon ooit als keramist en werkte onder **Jan van der Vaart** aan potten en vazen, maar haar werk groeide al snel uit tot abstracte sculpturen waarin de **cirkel en spiraal** centraal kwamen te staan. In haar vroege “fossiele” objecten trok ze met touw omwikkelde vazen strak samen, tot de vormen veranderden in iets organisch en sculpturaals. Dat idee werd bij **Draaiingen I** uitvergroot: ze bouwde met metaaldraad, steengaas en cementmortel een zwaar, fysiek beeld dat zo groot werd dat het niet eens door de deur van haar atelier paste en met een hijskraan naar buiten moest.

**Drie jaar later** kreeg dat werk een vervolg in Amsterdam. **Draaiingen II** is nog groter, uitgevoerd in **matrood** en horizontaal uitgerekt, waardoor het oog geen duidelijk begin of einde vindt. Het beeld oogt als een gestolde golf, een schroef of een kracht die uit de aarde omhoogkomt en tegelijk weer terug wil draaien.

Het kunstwerk maakte ook internationaal indruk: een Japanse delegatie was er in **2007** zo van onder de indruk dat zij een vergelijkbaar project wilde. Dat leidde uiteindelijk tot **Monument Mount Fuji**, een modern beeld dat met digitale 3D-techniek werd gemaakt — een groot contrast met het ambachtelijke, handmatige karakter van Nannings draaiende sculpturen.