Rock en experiment maken op Chelsea Wolfe's nieuwe album plaats voor toegankelijkheid en pop

In dit artikel:

Op The Dark, haar negende album, onderzoekt Chelsea Wolfe hoe de dood en het einde van relaties kunnen overgaan in een nieuw begin. Ook neemt ze afscheid van een vroegere versie van zichzelf. De duisternis is bij Wolfe daarom niet alleen dreigend, maar ook vruchtbaar: in de donkerte kan iets nieuws wortel schieten.

Die gedachte komt het sterkst samen in Death Is Not The End, het negende nummer. Het lied begint akoestisch en intiem, maar wordt geleidelijk overspoeld door zwaar vervormde gitaren. Zo verbeeldt de vorm de overgang van rouw naar voortleven. Wolfe vergelijkt de dood met een oceaan waarin ze blijft drijven. Het titelnummer werkt op vergelijkbare wijze: het daalt af naar de grond waar nieuw leven kan ontstaan.

Niet alle nummers zijn autobiografisch. Halo ontstond bijvoorbeeld na Wolfe’s kennismaking met het eerste seizoen van de serie The Last of Us. Het akoestische nummer gaat over liefde en schuld nadat de wereld ten onder is gegaan.

Voor The Dark werkte Wolfe samen met onder anderen Robin Finck van Nine Inch Nails, Troy Van Leeuwen van Queens of the Stone Age en Stella Mozgawa van Warpaint. Muzikaal wijkt het album sterk af van haar vroegere, zware werk met invloeden uit sludge-metal en metalcore. Rock maakt vaker plaats voor experiment, pop en toegankelijkheid, met hoorbare raakvlakken met Placebo en PJ Harvey. Wolfe’s gotische sfeer blijft echter aanwezig in haar teksten en de donkere klankkleuren. De toegankelijkere stijl levert soms spanning in, maar maakt haar muziek ook persoonlijker en dichterbij.