Robin Witte (35) uit Assen kijkt na emotionele maanden vooruit. 'Ik ga zeker nadenken als een bvo me belt'
In dit artikel:
Robin Witte (35) nam in oktober plotseling afscheid als hoofdtrainer van ACV uit Assen, kort nadat hij tijdens een evaluatiegesprek had aangegeven te twijfelen of hij nog de juiste man was om de ploeg in de tweede divisie te houden. De laatste wedstrijd die hij leidde was ACV–Barendrecht (4 oktober), een pijnlijke 5-1 nederlaag; die maandagavond was het snel geregeld: assistent Paul Matthijs nam het hoofdtrainerschap over.
Witte zegt geen spijt te hebben van zijn keuze, maar de emotionele impact van het besluit trof hem wel thuis. Toen hij het zijn kinderen (5 en 2) vertelde, reageerden zij bedroefd omdat zaterdagse ACV-uitjes met vriendjes en snoep verdwenen — dat raakte hem. Zelf heeft hij sindsdien nog geen wedstrijd van zijn voormalige team bekeken; hij wil niemand voor de voeten lopen en voelt nog een soort ongemak dat mogelijk met de tijd zal slijten. Zijn dochters en zoons komen soms met opa nog op het sportpark Kortbossen.
De aanleiding voor zijn vertrek lag niet alleen in die ene zware wedstrijd, maar in een breder patroon. Het seizoen na zijn veelgeprezen debuutjaar — toen hij Ruud Jalving opvolgde en ACV comfortabel handhaafde (met een negende plaats en een feestelijke 5-1 zege op Katwijk) — raakte de selectie gehavend door het vertrek van sleutelspelers. Namen als Giovanni Zwikstra, Joël van Kaam, Arjan Hagenauw, Pascal Huser en met name clubman en aanvoerder Daniël Schans verdwenen, waardoor volgens Witte het teamfundament instortte. Hij vergelijkt het met een bedrijf van 24 mensen waar ineens de helft wegvalt: dan kun je niet verwachten dat alles direct hetzelfde blijft functioneren.
Witte blikt ook kritisch op zichzelf. Hij erkent dat hij misschien eerder de ‘roze olifant’ in de kamer had moeten benoemen en strenger had moeten optreden. Waar hij normaal informatie druppelend aanleert, gooide hij nu een stortvloed aan instructies over nieuwe spelers omdat er snel resultaten moesten komen — mogelijk een vergissing. Die leermomenten neemt hij mee.
Privé heeft het vertrek ook positieve kanten: hij brengt meer tijd met zijn kinderen door. Professioneel zoekt hij wel weer naar een nieuwe uitdaging, bij voorkeur op een vergelijkbaar of hoger niveau; hij voelt zich gewend aan de faciliteiten en het niveau dat richting betaald voetbal neigt, en staat open voor rollen als assistent of hoofdtrainer waar passende voorwaarden en ambitie aanwezig zijn. Zijn slotwoord is uitnodigend: „Ze mogen bellen.”