Robin Witte (35) uit Assen kijkt na emotionele maanden ook weer vooruit. 'Ik ga zeker nadenken als een bvo me belt'
In dit artikel:
Robin Witte (35) blikt ruim vier maanden na zijn onverwachte vertrek bij ACV terug op een roerige periode en kijkt ook vooruit. In oktober, direct na de 5-1 nederlaag tegen Barendrecht, zei hij tijdens een evaluatiegesprek dat hij twijfelde of hij nog de juiste man was om de ploeg uit Assen van degradatie te behoeden. Die openheid leidde snel tot zijn ontslag; assistent Paul Matthijs nam diezelfde avond het roer over.
Witte heeft geen spijt van zijn beslissing, al raakte het hem persoonlijk toen zijn jonge kinderen vroegen of ze nooit meer naar ACV mochten — dat wekelijkse uitje viel hen zwaar. Sinds zijn vertrek heeft hij geen wedstrijd van zijn oude club bezocht; dat voelt ongemakkelijk en hij wil geen in de weg lopen. Wel komen zijn kinderen soms met opa nog op het sportpark kijken.
Het jaar daarvoor beleefde Witte een succesvol debuut als hoofdtrainer: na het overnemen van de taken van langdurig en geliefd voorganger Ruud Jalving hield hij ACV eenvoudig in de Tweede Divisie en eindigde met de ervaren selectie knap als negende, met als hoogtepunt een 5-1 zege op Katwijk en een feestelijke slotdag.
Het seizoen daarna viel die continuïteit weg. Een reeks vertrekkende sterkhouders — onder wie spits Giovanni Zwikstra, vleugelspeler Joël van Kaam en aanvoerder Daniël Schans — maakte de selectie kwetsbaar. Witte vergelijkt het met een bedrijf waarvan in één keer de helft van het personeel wegvalt: dan kun je niet hetzelfde resultaat verwachten. Hij prijst Schans als iemand die het groepsbelang boven zichzelf stelde en noemt het vertrek van zulke figuren een grote aderlating.
Ook zichzelf wijst hij op leerpunten: wellicht had hij eerder openlijk het probleem moeten benoemen en soms scherper opgetreden. Qua trainingsmethode erkent hij dat hij nieuwe spelers met te veel informatie tegelijk probeerde klaar te krijgen, terwijl een eenvoudiger, meer gefaseerde aanpak beter had gepast.
Privé waardeert hij de extra tijd met zijn gezin, maar professioneel is hij klaar voor een volgende uitdaging — bij voorkeur op een vergelijkbaar of hoger niveau. Hij staat open voor functies als hoofd- of assistent-trainer, ook bij betaald voetbalclubs: "Ze mogen bellen."