Robin (30): Het was goedbedoeld, maar het ergerde me enorm dat mijn vriend steeds voordeed hoe ik moest puffen'
In dit artikel:
Verschillende lezeressen beschrijven hoe bij de bevalling een oerkracht loskomt en onverwachte, vaak hilarische situaties oplevert. Essie (37) herinnert zich hoe een strakke opmerking van de verloskundige haar emotioneel brak; haar partner belde in stilte haar moeder, wat haar veel steun gaf. Pippa (36) raakte geïrriteerd door een te enthousiaste mannelijke coachende partner die non-stop aanmoedigde.
Diane (39) moest tijdens een thuisbevalling haar oncomfortabele relatie met haar schoonmoeder overwinnen nadat haar eigen moeder was uitgevallen en de verloskundige lang op zich liet wachten; juist die schoonmoeder nam toen kordaat het huishouden en de begeleiding over en bleek de rust zelve. Zineb (43) was door pijnstilling loslippig en voerde een komisch gesprek met een nachtlampje — waarvan haar man een filmpje maakte — terwijl het team het erg vermakelijk vond.
Eline (36) worstelde met de rauwe realiteit van bloed, kots en ander ongemak en wilde pas gefotografeerd worden nadat ze zich had opgemaakt; voor haar waren er grenzen aan hoe ze die herinnering wilde bewaren. Charlotte (44) ontdekte in een Spaans ziekenhuis tot haar verbijstering dat ze binnen korte tijd twee dochters kreeg — de verrassing van een tweede baby zette haar man meteen in de praktische modus: wat snel een tweede autostoeltje regelen.
Sonja (46) moest haar bevalling delen met een zaal vol arts-assistenten in een academisch ziekenhuis; voor haar was het ’iemand moet het doen’. Jacqueline (45) beviel bijna in huis onder leiding van haar man, die via speaker aanwijzingen kreeg en uiteindelijk zelf het hoofdje ving; teamwork en onverwachte moed speelden de hoofdrol. Judith (42) vond hechtingen veel vervelender dan de bevalling zelf, en Robin (30) verloor haar geduld met een partner die haar puffen ging voordoen — mansplaining op het moment suprême.
De verhalen zijn waargebeurd, met gefingeerde namen. Ze illustreren dat bevallen niet alleen pijn en medisch handelen is, maar ook emotie, improvisatie en vaak humor — en dat de aanwezigheid van steun, of juist de verkeerde steun, het verschil kan maken. Het stuk komt uit VROUW Magazine.