Robert Finley (72) ontroert met optreden en dochter die hem verzorgt tijdens Rhythm & Blues Night in Groningen
In dit artikel:
De bijna blinde 72‑jarige Louisiana‑zanger Robert Finley was het emotionele middelpunt van de 32e Rhythm & Blues Night in Groningen. Met een rauwe, toch flexibele stem die moeiteloos tussen diepe bariton en falset schakelt, en met zichtbaar kwetsbare gebaren — zijn dochter Christy stond voortdurend aan zijn zijde om hem water te geven, aanwijzingen te fluisteren en hem soms even te laten zitten — leverde hij een van de sterkste optredens van de avond. Christy nam ook even het podium over voor het aangrijpende nummer In My Father’s Keeper, waarin ze zingt over het zorgen voor haar steeds vergeetachtiger wordende vader.
Het festival, gehouden in De Oosterpoort en goed voor circa 2.000 bezoekers, bood zo’n twintig acts, voornamelijk uit de VS. Politiek bleef grotendeels buiten de shows: Kendra Morris weigerde in te gaan op politieke thema’s en zei te kiezen voor liefde boven haat, terwijl Nathan Bell (The Right Reverend Crow) juist expliciet en scherp uithaalde richting de VS — en daarbij zelfs spotte over asiel — voordat hij een fel, aangrijpend optreden gaf met materiaal van zijn album Demokracy Blues.
Wat opviel was het nadruk op live vakmanschap: veel bands kwamen zonder laptop- of autocue‑hulp, wat de avonden een ambachtelijke, intieme sfeer gaf. Dat betekende ook variatie in energie en aanpak: sommige sets waren behoudend (Duke Robillard & His All Star Band), andere experimenteel en anderszins uitgesproken (Luther Dickinson). The Long Ryders leverden een vrolijk, ietwat nostalgisch optreden in de kleine zaal; Charlie Parr stal door zijn droge humor en verhalende sologitaarspel veel harten; La Perra Blanco zorgde in de entreehal voor dansbare, jaren‑50‑gedreven energie; Jerron Paxton toonde virtuositeit met een knipoog.
Dat zowel gevestigde veteranen als jongere acts als Southern Avenue (met de drie Jackson‑zussen) en Marquise Knox op de affiche stonden, illustreert waarom het festival na decennia nog altijd trekt: een herwaardering van rechtstreeks muzikantschap en verhalen vertellen, met ruimte voor emotie, rauwe soul en een breed spectrum aan bluesinvloeden.