Rob Rensenbrink is alles wat Emma Wortelboer niet is....

In dit artikel:

Op een eerste zomeravond in 2026 blikte Andere Tijden Sport terug op het leven en de loopbaan van Rob Rensenbrink (1947–2020). De reportage portretteerde hem als een uitzonderlijke voetballer: technisch begaafd, bekend als het “Slangenmens” en geroemd om sierlijke dribbels die hem tussen verdedigers lieten verdwijnen. Bij Anderlecht groeide hij uit tot een icoon; volwassen fans in België laten dat zien met tatoeages. Rensenbrink stond in de WK‑finale van 1978 op de paal en werd door teamgenoten beschreven als iemand die lof vermeed en liever stoïcijns bleef. Na zijn carrière zocht hij rust in vissen en het gezinsleven; familie omschreef hem als saai maar liefdevol.

Tegelijk gebruikt de columnist deze portrettering als tegenbeeld voor hedendaagse tv‑figuren, met name presentatrice Emma Wortelboer. In een recent NRC‑interview kwam volgens de schrijver haar starre focus op zichtbaarheid naar voren: haar partner fungeerde als cameraman, ze trok vergelijkingen met beroemdheden en sprak openlijk over haar ambitie om “Marco van Basten” te worden. De columnist zet Rensenbrinks bescheiden vakmanschap tegenover wat hij ziet als de democratisering van televisie — meer ruimte voor aandachtzoekers dan voor mensen met echte kunde — en suggereert dat Rensenbrinks houding een waardevoller voorbeeld is voor publieke herkenning en eerbetoon.