Rien Prinsen: van krokettenkoning uit Nieuw-Weerdinge naar Japanse scharensliep. 'Golf van geluk als je door een tomaatje snijdt'

In dit artikel:

Rien Prinsen uit Nieuw-Weerdinge heeft het cafetaria Krokettenkunst, dat hij jarenlang samen met zijn vrouw Edel runde, een compleet nieuw gezicht gegeven. Sinds Edel, die leed aan dementie, vorig jaar zomer overleed en een deel van haar as in hun tuin werd uitgestrooid, verloor Rien geleidelijk zijn interesse in de kroketten en vond hij troost in Japanse messen. Hun zoon Robby heeft de snackbar volledig overgenomen; Rien helpt nog af en toe maar besteedt zijn tijd vooral aan slijpen, polijsten en etsen van handgesmeedde messen.

Het voormalige cafetariagebouw is omgetoverd tot een atelier en klein wandmuseum: een muurschildering van een ondergaande zon en kersenbloesem met het beeld van een mes domineert de ruimte, en op tafels liggen messen met kleurrijke heften en lemmeten opgebouwd uit honderden lagen staal — beschreven in het artikel als vergelijkbaar met jaarringen van een boom. De fascinatie voor Japanse messen ontstond tijdens E dels ziekte als afleiding en ontwikkelde zich snel tot serieuze kennis van staal, smeedkunst en slijptechnieken.

Rien koopt messen in, restaureert ze en verkoopt ze soms; prijzen variëren van betaalbare Ikea-achtige mesjes van enkele tientallen euro’s tot originele Japanse exemplaren van duizenden euro’s. Zijn persoonlijke favoriet is een Nakagawa-mes met een heft waarin hij een blokje goud inpakte dat gesmolten is uit huwelijksringen en sieraden van zijn vrouw — “Dat is ons goud.” Dat exemplaar blijft onbetaalbaar en niet te koop. Financieel ziet hij het knutselen met messen niet direct als grote inkomstenbron; het levert hooguit een “klein boterhammetje” op. Belangrijker is voor hem de voldoening en het gezamenlijk delen van het ambacht: daarom wil hij ook cursussen geven.

Rien, die binnenkort 72 wordt en zichzelf de ambitie gaf 99 te halen, ervaart het werken met messen als therapeutisch en levensbevestigend. Waar Krokettenkunst vroeger hun gezamenlijke passie was, is dat nu het messenambacht — een nieuwe invulling van werk, herinnering en zingeving na het verlies van zijn partner.