Rien Prinsen: van krokettenkoning naar Japanse scharensliep. 'Golf van geluk als je door een tomaatje snijdt'
In dit artikel:
Rien Prinsen ruilde zijn cafetaria Krokettenkunst in voor een werkplaats vol Japanse messen, nadat zijn vrouw Edel — met wie hij de snackbar jarenlang runde — vorig jaar zomer overleed aan dementie. Het pand, waar vroeger prijskaartjes voor snacks hingen, is omgevormd tot een atelier met een opvallende muurschildering van een ondergaande zon en kersenbloesem, en tafels vol handgesmede messen met kleurrijke heften en lemmeten opgebouwd uit honderden staal-lagen.
Na Edel’s ziekte zocht Prinsen afleiding en vond die in de traditionele Japanse smeedkunst. Hij volgde slijp- en polijscursussen en ging messen inkopen, slijpen, etsen en soms verkopen. Sommige stukken zijn zeer prijzig — tot enkele duizenden euro’s — maar voor Prinsen draait het vooral om vakmanschap en plezier: het werken met de materialen helpt hem bij het verwerken van zijn verlies. Een deel van Edeĺs as ligt in de achtertuin; hij bezoekt die plek kort om steun te vinden zonder te blijven hangen in verdriet. Hun zoon Robby nam de cafetaria over; Rien helpt nog af en toe mee, maar richt zich steeds meer op het messenmaken.
In het atelier laat Prinsen zien waarom hij voor Japanse messen viel: ze dragen volgens hem meer traditie en “een verhaal” dan willekeurige Europese keukenmessen. Hij vergelijkt sommige lemmetstructuren met jaarringen van een boom en geniet van het precieze snijgedrag. Financieel verwacht hij er geen grote winst uit te halen — het blijft bij een ‘klein boterhammetje’ — maar hij wil zijn liefde delen door binnenkort ook cursusdagen te organiseren. Zijn favoriete mes, een Nakagawa, bevat in het heft een rechthoekig brok goud dat gemaakt is van trouwringen en sieraden van Edel; dat stuk is onbetaalbaar en blijft privé.
Prinsen, die bijna 72 wordt en zichzelf voorneemt nog tot 99 door te gaan, ziet het werk met messen als bezigheid die troost biedt, structuur geeft en hem de ruimte geeft om iets betekenisvols voort te zetten nadat Krokettenkunst een hoofdstuk sloot.