Review The Mandalorian and Grogu: een hele lange, herkenbare wilde achtbaanrit

In dit artikel:

Deze week verschijnt The Mandalorian and Grogu, de eerste bioscoopfilm rond Jon Favreau’s hitserie die Mando en het populaire “baby Yoda”-figuurtje Grogu naar het grote scherm brengt. Disney zet hiermee de succesvolle overstap van Star Wars van tv naar cinema voort: Favreau krijgt meer budget en speelduur om groots uit te pakken, en dat doet de film ook in visueel spektakel en actiescènes — de openingsminuten rollen losbandig weg als een moderne Bond-start.

Het plot is eenvoudig en functioneel: Mando en Grogu werken voor de Nieuwe Republiek, jagen Empire-dissidenten en krijgen de opdracht een Hutt-familielid te bevrijden om zo informatie over een belangrijke speler te verkrijgen. Zoals verwacht spelen de Hutts dubbel en draait veel van de film op achtervolgingen, schietpartijen en setpieces. Met een speelduur van 133 minuten levert dat indrukwekkende beelden, maar ook momenten waarop de vaart inzakt en het geheel voorspelbaar wordt.

Waar de film tekortschiet is in diepgang. Wie meer onthullingen over Grogu’s oorsprong zoekt of een wezenlijk verdiept vader-zoonrelatie tussen Mando en Grogu verwacht, komt bedrogen uit; de emotionele lagen blijven op het niveau van de televisieserie. Daardoor voelt The Mandalorian and Grogu soms als een lange, herkenbare achtbaanrit die visueel veel geeft maar narratief minder waarmaakt — de kijker verlaat de zaal energiek maar ook licht teleurgesteld over gemiste kansen.

Toch is het een aanwinst voor fans van zowel de serie als oude Star Wars-liefhebbers: een triple-A blockbuster die de franchise verder de bioscoop in slingert. Een vervolg lijkt vrijwel onvermijdelijk; Favreau en Disney hebben volop opties (van Grogu’s ouders tot mogelijke cameo’s) maar het grootste winstpunt voor een volgend deel blijft meer durven inzetten op verhaal en karakterontwikkeling.