Review Supergirl: tempo, actie, een sterke hoofdrol en een soundtrack die je doet glimlachen

In dit artikel:

Supergirl krijgt in deze film haar eigen, ruigere profiel als tegenhanger van haar keurige neef Superman. Waar hij een voorbeeldige redder is, verschijnt Kara Zor-El juist als een impulsieve, getraumatiseerde antiheldin die haar problemen wegdrinkt, vloekt en liever chaos veroorzaakt dan zich aan heldenregels te houden. De film opent met haar katerige ontwaken en zet meteen in op een snelle, ongepolijste toon, met haar hond Krypto als opvallende steunpilaar.

Het verhaal is simpel: Krypto raakt gewond door een giftige pijl, waarna Supergirl op een gevaarlijke tocht door de melkweg gaat om de dader te vinden en een tegengif te bemachtigen. Onderweg komen bekende superheldenformules voorbij, van zelftwijfel tot morele lessen, maar het hoge tempo en de continue actie houden de film in beweging. Via flashbacks krijgt het publiek bovendien meer inzicht in haar verleden en haar beschadigde karakter.

De grootste plus is Milly Alcock, die Supergirl neerzet met een sterke mix van woede, kwetsbaarheid en vastberadenheid. Ook de muziek en de actie worden geprezen. Minder overtuigend is de rol van Lobo, gespeeld door Jason Momoa: cool aanwezig, maar inhoudelijk weinig belangrijk en vooral een mogelijke opzet voor toekomstige films. De conclusie is dat Supergirl zeker vermakelijk en energiek is, maar ondanks alle hype net niet uitgroeit tot een echt memorabele superheldenfilm.