Renee was 6 jaar lang stiekem verslaafd aan ghb: 'Iedere dag ging ik out'

In dit artikel:

Al van jongs af aan voelde Renee zich anders: door langdurige allergieën zat ze veel binnen, was verlegen en vluchtte ze in haar rijke fantasie. De scheiding van haar ouders toen ze dertien was verergerde dat gevoel van ontheemding en zorgde voor minder toezicht thuis. In haar tienerjaren zocht ze afleiding op feestjes en ontdekte ze alcohol als een manier om pijn en eenzaamheid te dempen.

Op haar achttiende ging ze studeren in Utrecht. Daar raakte ze bevriend met een stel dat drugs gebruikte; via die kring en later in een relatie met Taco belandde ghb al snel binnen handbereik: “Dit kan geen kwaad want het is een lichaamseigen stof,” herinnerde een vriendin zich jubelend, en de eerste keer ervoer Renee als euforisch—maar de verslaving zette binnen twee weken in. Wat begon als recreatief verdoven veranderde in een dagelijks patroon; de drug lag in het keukenkastje en haar grenzen vervaagden. Ze leidde een dubbelleven: op studie en bij familie deed ze alsof er niets aan de hand was, terwijl thuis en in haar vriendengroep de gebruikscultuur voortduurde. Schuld en schaamte groeiden; ze vervreemde van oude vrienden en familie en verloor tijdens die periode meerdere vrienden aan overdoses.

De omslag kwam deels dankzij een eenvoudig advies van haar zus: een hond nemen. Flip gaf Renee structuur en een reden om naar buiten te gaan, waardoor ze de wereld buiten het gebruik zag en besefte hoe ver ze van zichzelf was afgedreven. Uiteindelijk bekende ze aan haar moeder: “Ik ben al heel lang verslaafd.” Haar moeder ving haar op; Renee stopte en onderging een cold turkey-afkicken bij haar moeder thuis. Dat proces was extreem zwaar en gevaarlijk: ze raakte in een delier met hallucinaties, koorts en hevige lichamelijke ontwenning. De lichamelijke onthouding duurde ongeveer twee weken, de mentale nasleep en de verwerking duurden veel langer.

Paardentherapie en het schrijven van haar memoires hielpen bij de verwerking. Haar boek Parttime Junkie (2014) maakte haar ervaring toegankelijk voor anderen; half juli verschijnt een geüpdatete editie. Renee benadrukt dat de verslaving altijd deel van haar zal blijven, maar dat dat niet betekent dat ze erdoor wordt gedefinieerd. Tegenwoordig heeft ze een stabiel leven met een partner en twee dochters en ervaart ze zingeving in contact en verbinding die ze vroeger probeerde te vermijden.

Kort contextueel: ghb is een sterk centrale-stofwisselingsdepressivum waarbij afhankelijkheid en gevaarlijke ontwenningsverschijnselen snel kunnen optreden; afkicken zonder medische supervisie kan levensgevaarlijk zijn. Renées verhaal illustreert hoe kwetsbaarheid, sociale omgeving en gebrek aan toezicht kunnen leiden tot snelle verslaving, maar ook dat herstel, verwerking en een nieuw leven mogelijk zijn—al blijft waakzaamheid nodig.