Rechtse vrouwen hebben de wind in de rug: 'Een vrouw in een rechts-conservatieve partij trekt de aandacht'

In dit artikel:

Op de Navo-top viel opnieuw op hoe schaars vrouwen zijn in de hoogste politieke regionen: van de 32 wereldleiders waren er slechts vier vrouw. Dat is geen incident, betogen politicologen in het artikel, maar hangt samen met een bredere verschuiving waarbij juist rechtse en radicaal-rechtse partijen opvallend vaak vrouwelijke leiders naar voren schuiven.

Voorbeelden zijn Giorgia Meloni in Italië, Ursula von der Leyen als voorzitter van de Europese Commissie, en mogelijk straks Marine Le Pen in Frankrijk. Ook in het Verenigd Koninkrijk en Duitsland staan conservatieve en radicaal-rechtse vrouwen, zoals Kemi Badenoch en Alice Weidel, op de voorgrond. Volgens experts werkt vrouw-zijn voor deze partijen als een politiek voordeel: het maakt harde standpunten over migratie, identiteit en orde voor meer kiezers acceptabel, vooral in het politieke midden.

Links profiteert daar minder van. Daar worden vrouwelijke leiders eerder gezien als onderdeel van een ideologisch emancipatieverhaal, wat minder goed aanslaat buiten de eigen achterban. Daarnaast zijn linkse partijen intern vaker verdeeld, terwijl rechtse partijen doorgaans strakker en eenduidiger functioneren. Ook speelt mee dat rechtse vrouwelijke politici zich vaak neerzetten als buitenstaander die tegen de gevestigde orde vecht — een rol die goed past bij hun achterban. Zelfs persoonlijke tegenstrijdigheden, zoals Meloni’s pleidooi voor het traditionele gezin of Weidels privéleven tegenover haar partijstandpunten, lijken hun electoraal weinig te schaden.