Rechtse partijen hoeven niet te fuseren om meer invloed te krijgen

In dit artikel:

De aangekondigde partij rond Mona Keijzer legt volgens de auteur een structureel probleem van de Nederlandse politiek bloot: rechts-conservatieven vormen gezamenlijk de grootste stroming in de Tweede Kamer, maar zijn verdeeld over steeds meer partijen. Naast PVV, FVD, JA21, BBB, SGP, 50PLUS en DNA komen daar de partij van Keijzer en eerder vertrokken partijen als NSC en BVNL bij. Hoewel deze partijen op thema’s als migratie, nationale soevereiniteit, de positie van boeren en een uitdijende overheid veel kiezers gemeen hebben, is hun gezamenlijke invloed aan de onderhandelingstafel beperkt. De auteur vraagt zich daarom af of het kiesstelsel niet ook rekening zou moeten houden met de politieke richting die kiezers gezamenlijk kiezen, in plaats van uitsluitend met de zetels per partij. Zweden wordt genoemd als voorbeeld van een blokmodel waarin partijen hun gezamenlijke machtsbasis beter kunnen benutten.