Rechter over statushouder die zijn woning weigerde: anders gaan 'asielzoekers hogere eisen aan een woonruimte' stellen

In dit artikel:

Een Nigeriaanse statushouder moet een asielzoekerscentrum verlaten nadat hij een studio van 24 vierkante meter in Tilburg weigerde. De woning had een eigen keuken en sanitair. Het COA had hem eerder schriftelijk laten weten dat hij een aangeboden woning niet zomaar mocht afwijzen; hij had die brief ondertekend en aangegeven geen bijzondere woonwensen te hebben, behalve een voorkeur voor Noord-Brabant.

Na het bekijken van de woning in augustus 2026 zei de man alsnog nee. Hij voerde aan dat hij door PTSS claustrofobie heeft en daarom een aparte slaapkamer nodig heeft. Het COA gaf hem nog 24 uur om de woning te accepteren, maar hij bleef in het azc, ook nadat hij in september was gesommeerd te vertrekken.

De voorzieningenrechter in Breda stelde het COA op 11 november in het gelijk. In het medisch dossier stond geen diagnose claustrofobie; de eerste vermelding daarvan dateerde van 13 oktober 2026 en leek volgens de rechter gebaseerd op een verklaring van de man zelf, nadat de woning al was aangeboden. Daarom was er volgens de rechtbank geen medische reden om de woning te weigeren. Hij moet binnen drie dagen vertrekken en 2.254 euro proceskosten betalen.

De uitspraak onderstreept volgens de rechter ook de druk op de opvang. Een soepelere uitleg van medische bezwaren zou ertoe kunnen leiden dat statushouders hogere eisen aan woonruimte stellen. Het artikel plaatst de zaak in de bredere discussie over de woningnood: gemeenten moeten woningen regelen voor statushouders, terwijl veel jonge Nederlanders nog bij hun ouders wonen. De slotstelling dat een weigering direct het einde van de opvang zou moeten betekenen, is een opiniërend standpunt van de auteur en geen onderdeel van het vonnis.