Recensie: Lies Gallez linkt schrijnend moeder-dochterverhaal aan bomenactivisme

In dit artikel:

In haar romandebuut *Twee mensen worden* volgt Lies Gallez de jonge Echo, die opgroeit in Doel, het grotendeels verdwenen dorp onder de rook van de Antwerpse haven. Haar jeugd wordt bepaald door een destructieve, alcoholverslaafde moeder en een afwezige vader. Echo probeert haar moeder telkens op te vangen, maar raakt zelf steeds verder beschadigd. De gedeelde lichamelijke en emotionele pijn schept tussen hen een verontrustende vorm van nabijheid.

De roman speelt zich ook af in Echo’s volwassen leven. Na haar studie biologie sluit ze zich aan bij activisten die het Bleekersbos bezetten om de kap ervan voor de uitbreiding van een industrieterrein tegen te houden. In de boomhutten vindt Echo een gemeenschap, een doel en een manier om zich los te maken van haar verleden. Haar belangstelling voor bomen en bosnetwerken vormt daarbij meer dan achtergrond: de onderlinge afhankelijkheid van bomen wordt een beeld voor menselijke verbondenheid en voor de behoefte aan een dragende ouderfiguur.

Verdwijnen is een terugkerend motief in het boek: bewoners verlaten Doel, Echo’s ouders zijn afwezig en de activisten proberen het bos voor vernietiging te behoeden. Door dingen een naam te geven, wil Echo ze zichtbaar en bestaand houden. De bezetting biedt haar bovendien de mogelijkheid om samen met anderen een nieuwe vorm van verbondenheid op te bouwen.

De roman combineert psychologische ontwikkeling, milieuproblematiek en passages over boswetenschap. Volgens de bespreking zijn sommige fragmenten stilistisch sterk, maar vertraagt de uitvoerige beschrijving geregeld het verhaal. Ook de vele uitweidingen en enkele minder geslaagde metaforen maken het boek niet altijd even overtuigend. Toch wordt Gallez’ debuut gekarakteriseerd als een ambitieuze en moedige zoektocht naar herstel, verzet en persoonlijke verandering.