Recensie: Energiek eerbetoon aan Doe Maar raakt in tweede helft uit balans

In dit artikel:

Een recent opgevoerde musical als eerbetoon aan Doe Maar opent vol energie en weet stevig in te spelen op het nostalgische gevoel rond de legendarische Nederlandse band, met meezingers als Pa en Bang die het publiek aanspreken. In de tweede helft raakt de voorstelling echter uit balans: dramatische verhaallijnen krijgen de overhand, waardoor het tempo hapert en de toon zwaarder wordt. Makers kiezen voor veel melodrama en soms soapachtige dialogen, waardoor kansen om dieper in te gaan op de maatschappelijke thema’s en de huidige relevantie van Doe Maar’s teksten onbenut blijven. Dat levert een wisselende indruk op: muzikaal overtuigt de productie vaak, dramatisch en thematisch voelt hij aan de oppervlakte. Voor wie van de muziek houdt is het een plezierige terugblik, maar liefhebbers van inhoudelijke verdieping blijven met vragen achter. Ter context: Doe Maar was in de jaren tachtig een invloedrijke Nederlandse pop-/reggaeband met maatschappelijk betrokken teksten, wat het gemis aan actuele uitwerking des te opvallender maakt.