RD-correspondent Jeannette Gabay: Dreiging heeft niet het laatste woord
In dit artikel:
Jeannette Gabay-Schoonderwoerd woont in Afik, in het noorden van Israël, en beschrijft hoe het conflict met Iran de grens van een lokaal probleem overschrijdt: wat ooit als een regionaal machtsblok‑tegen‑machtsblok (Saudi-Arabië vs. Iran, soennitisch tegen sjiitisch) leek, is uitgegroeid tot een breder gewapend schouwspel waarbij ook spelers als Israël, Hezbollah, de VS en Palestijnse groeperingen een rol spelen. Zelfs plaatsen die voorheen als neutraal toeristisch knooppunt werden gezien — zoals Dubai — raken erbij betrokken, iets wat ook kinderen in huis verwondert en vragen oproept over waarom zo ver weg geschoten wordt.
De aanvalstactiek van Iran lijkt te zijn verschoven: waar aanvankelijk relatief frequente, kleinere raketsalvo’s plaatsvonden, is het tempo afgenomen maar de zware aanvallen nemen toe, wat de kans op doorbraken in de luchtafweer vergroot. Sinds 28 februari vielen twaalf doden onder Israëliërs en raakten ruim duizend mensen gewond; materiële schade is aanzienlijk, maar veel meldingen blijven formeel aangeven dat er geen lichamelijke gewonden of materiële schade zijn, waardoor het emotionele leed minder zichtbaar wordt.
Het dagelijks leven in de Golanhoogten is sterk beïnvloed: overvliegende gevechtsvliegtuigen zijn aan de orde van de dag, kinderen leren types te herkennen en maken een spel van het onderscheiden van ontploffingen en herkomst ervan — een veerkrachtig maar ook verontrustend ritueel. Tegelijk ontstaan spanningen binnen de gemeenschap: vandalisme in gezamenlijke schuilkelders wijst op verveling en interne problemen, waarop lokale leiders de nadruk leggen op gemeenschappelijke waarden en wederzijds respect.
Praktische hulpmaatregelen tonen ook solidariteit: een Israëlische bank werkt met een hotelketen samen zodat tachtigplussers zonder veilige kamer gratis kunnen verblijven zolang de oorlog duurt. De toeristische sector merkt directe gevolgen; een collega die naar ITB Berlijn reisde trof een eenzaam, afgesloten Israël‑paviljoen aan, een pijnlijk symbool van de verstoorde reisindustrie.
Tegelijkertijd bood het feest van Poerim, dat kort via Zoom gevierd werd, voor de auteur een religieuze reflectie en houvast: de klassieke Joodse narratief van dreiging die omslaat in redding en de belofte van herstel geven in deze tijd van onduidelijkheid troost en hoop dat dreiging niet het laatste woord heeft.