Raye is een uitstekende zangeres, maar ze praat ook wel erg veel

In dit artikel:

De Britse zangeres Raye (28) trad afgelopen dinsdag in de Ziggo Dome op voor het eerste van twee uitverkochte Nederlandse shows. Waar ze zich vorig jaar tijdens een optreden in de Royal Albert Hall al liet gaan om body dysmorphia bespreekbaar te maken, hield ze het in Amsterdam ingetogener: ze verscheen in een rode glittergalajurk en werd begeleid door een grote band, wat visueel en muzikaal momenten opriep die aan klassieke bigbands deden denken.

Haar set toonde waarom Raye populair is: een moeiteloze mengeling van jazz en soul met hiphop, rock en zelfs een korte raveachtige afsluiting met dancetracks. Vocaal liet ze vooral in het tweede deel zien waarom ze geroemd wordt. De geluidsmix in het begin was echter problematisch — de band overstemde haar en er werd veel echo op de microfoon gebruikt — maar later kwamen haar stem en intieme nummers goed tot hun recht. Het pianonummer Ice Cream Man, over seksueel misbruik, was een opvallend aangrijpend hoogtepunt en leverde zichtbaar ontroering op bij het publiek.

Tegelijkertijd werkte Rayes frequente en lange interacties met het publiek dubbel: haar zorg voor fans die onwel werden was sympathiek, maar haar voortdurende, soms onsamenhangende verhalen — ook halverwege nummers — onderbraken de flow en maakten sommige nummers minder overtuigend. Ondanks die overmatige praatjes bleef ze een innemende performer en kreeg ze uiteindelijk een lange staande ovatie.

Kort samengevat: muzikale veelzijdigheid en sterke zangkracht maken Raye tot een boeiende artiest, maar haar neiging tot veelvuldig praten met het publiek zorgde deze avond regelmatig voor verstoring van het concertritme.