RAISA HAALT UIT: Blommestijn fileert Britse hypocrisie na ban Eva Vlaardingerbroek

In dit artikel:

Eva Vlaardingerbroek is de toegang tot het Verenigd Koninkrijk geweigerd omdat haar aanwezigheid volgens Britse autoriteiten “niet bevorderlijk zou zijn voor het algemeen belang”. Die maatregel veroorzaakte hevige verontwaardiging in rechts Nederland, waar opiniemakers en activisten het besluit zien als politieke zuivering en een dreun voor vrijheid van meningsuiting.

Raisa Blommestijn, zelf regelmatig in conflict met juridische grenzen rond haar uitspraken, reageerde fel op sociale media en presenteert het verbod als bewijs van een bredere ideologische aanval. Zij wijst op wat zij ziet als een schrijnend contrast: migranten die volgens haar “zonder problemen” de Britse kust bereiken en door de staat worden opgevangen, tegenover een Nederlandse kritische stem die op grond van haar opvattingen wordt geweerd. In de berichtgeving wordt dit verschil gebruikt om te betogen dat de overheid selectief optreedt en politieke dissidenten harder bestraft dan vermeende criminele migranten.

Het artikel rekent het besluit van de regering-Starmer af op bredere maatschappelijke ontwikkelingen. Centraal staat de bewering dat het “vrije Westen” is afgegleden naar een zachte vorm van autoritarisme waarin de staat bepaalt wat nog gezegd of gedacht mag worden, en waar kritische geluiden — met name van rechts — systematisch worden gemarginaliseerd. Daarbij wordt expliciet gesuggereerd dat sterke, rechtse vrouwen als Vlaardingerbroek en Blommestijn doelbewust worden aangevallen omdat hun boodschappen het heersende linkse narratief over migratie en feminisme ondermijnen.

Verder worden politieke tegenstanders in binnen- en buitenland aan de schandpaal genageld: naast het VK wordt ook impliciet Nederlandse beleidsvorming bekritiseerd. Wetgeving en Europese instrumenten zoals de Digital Services Act en nationale “anti-desinformatie”-maatregelen krijgen de schuld van het creëren van een infrastructurele basis voor censuur. Namen van Nederlandse partijen en politici die zouden willen volgen — waaronder D66 en GroenLinks/PvdA — worden genoemd als potentiële voortrekkers van beperkende maatregelen zoals reisverboden, blokkades van rekeningen en juridische acties tegen critici.

Het artikel roept op tot eenheid en tegenstand binnen rechts Nederland: politieke partijen, media en activistische netwerken worden aangespoord solidair te zijn met Vlaardingerbroek en Blommestijn. Er klinkt een expliciete oproep om organisaties en mediakanalen te steunen die deze kritische stemmen volgens de auteur verdedigen.

Korte context: het Britse verbod is een toepassing van bestaande uitsluitingsbevoegdheden die regeringen kunnen inzetten als ze iemand als schadelijk voor het publieke belang zien. De discussie die het oplevert raakt bredere vragen over vrijheid van meningsuiting, grens- en migratiebeleid, en de scheidslijn tussen wettelijk toegestane kritiek en maatregelen tegen personen die als probleematisch worden aangemerkt.