'Queer Power': wat filmmuseum Eye als het nieuwe normaal viert, wordt elders weer onderdrukt

In dit artikel:

Terwijl Amsterdam zich opmaakt voor World Pride en de Canal Parade, laat deze filmrubriek zien dat homorechten wereldwijd opnieuw onder druk staan. In zo’n zeventig landen is homoseksualiteit nog strafbaar, soms met de doodstraf, en de Canadese film *We’ll Find Happiness* opent confronterend met het lot van twee geëxecuteerde Iraanse mannen. De tekst plaatst die harde realiteit naast de zichtbaarheid van lhbti-personages in recente mainstreamfilms en de geschiedenis van queer cinema.

Centraal staat ook het zomerprogramma **‘Queer Power’** in Eye Filmmuseum, vanaf 26 juni, met dertig films, lezingen en onder meer *The Celluloid Closet*. Die documentaire liet ooit zien hoe stereotypen en onzichtbaarheid in Hollywood werkten, maar ook hoe de representatie in de jaren negentig veranderde met de opkomst van New Queer Cinema.

Een belangrijk voorbeeld is **Cheryl Dunye’s *The Watermelon Woman* (1996)**, dat nu opnieuw wordt uitgebracht. De film volgt Dunye zelf als jonge filmmaker die onderzoek doet naar vergeten zwarte actrices uit de jaren dertig en veertig, terwijl ze tegelijk haar liefdesleven en lesbische identiteit verkent. De film mengt documentaire, fictie en satire en bekritiseert zowel raciale stereotypen als de beperkte plek van zwarte en queer makers in de filmgeschiedenis. Toen de film uitkwam, riep vooral de expliciete seksscène tussen twee vrouwen felle conservatieve woede op in de VS.

Daarnaast bespreekt het stuk **Léa Pools *We’ll Find Happiness***, waarin de vlucht van een Iraanse homo naar Canada laat zien dat veiligheid en acceptatie ook in het Westen niet vanzelfsprekend zijn. De film koppelt anti-lhbti-onderdrukking aan het debat over migratie en laat zien hoe wankel de positie van queer vluchtelingen kan zijn, zelfs in een zogenaamd liberaal land.