Pyongyang spreekt in nieuwe grondwet niet langer van één Korea
In dit artikel:
De recent aangepaste Noord-Koreaanse grondwet legt twee belangrijke nieuwe uitgangspunten vast: Zuid-Korea wordt formeel als een aparte natie beschouwd en hereniging is geen officieel streefdoel meer. De wijziging zet een koerswijziging die dictator Kim Jong-un de afgelopen jaren inzette, nu ook juridisch vast. Termen als „vreedzame hereniging” en de aanduiding van het schiereiland als noordelijke en zuidelijke helft zijn geschrapt; eerdere retoriek waarin Kim Zuid-Korea als „staatsvijand nummer één” bestempelde, verschijnt niet meer in de tekst.
De grondwet geeft Kim Jong-un voortaan expliciet de status van staatshoofd en benoemt uitdrukkelijk zijn bevoegdheid om kernwapens in te zetten, waarmee zijn macht verder wordt geconsolideerd. Ook zijn enkele sociale garanties uit de tekst gehaald — zoals gratis zorg, een belastingvrij systeem en de belofte van geen werkloosheid — wat lijkt op een formele erkenning dat die beloften in de praktijk niet werden nagekomen.
Een onduidelijk punt is dat de grondwet Noord- en Zuid-Korea scheidt met een grens, maar niet aangeeft waar die precies ligt; Pyongyang en Seoul verschillen al decennialang van mening over de maritieme grenzen en aanspraken op eilandjes en wateren. Voor het eerst worden bovendien Noord-Koreaanse militairen die in buitenlandse conflicten meestrijden — expliciet genoemd is deelname aan de Russische aanval op Oekraïne — als een beschermde groep opgenomen.
De wijzigingen markeren een institutionaliserende stap in Kims binnen- en buitenlandse politiek: afstand van het reunificatiedoel, versterking van persoonlijke macht en het openlijk verankeren van zowel nucleaire macht als realiteitstoelatingen over sociale voorzieningen en buitenlandse militaire betrokkenheid.