PUINHOOP COMPLEET: COA-baas Milo Schoenmaker vlucht weg van zinkend schip! 'Medewerkers in tranen, systeem ingestort'
In dit artikel:
Milo Schoenmaker, de VVD’er en sinds januari 2019 bestuursvoorzitter van het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA), treedt per 1 januari 2026 terug. In een hoogst kritisch artikel wordt zijn vertrek gepresenteerd als het einde van een periode waarin het COA volgens de auteur is uitgegroeid van een beheersbare organisatie tot een onhoudbaar apparaat dat de samenleving en zijn eigen medewerkers uitput.
Cijfers illustreren de verandering: bij zijn aantreden waren er 63 opvanglocaties, ongeveer 22.000 bewoners en zo’n 3.000 medewerkers. Eind 2025 draait het COA rond de 327 locaties, bijna 80.000 asielzoekers en statushouders en circa 8.500 werknemers. Volgens het artikel leidde vooral de nasleep van de val van Kabul in 2021 tot een structurele crisis: noodopvang werd regulier, met kazernes, schepen, hotels en tentenkampen als oplossingen.
Gevolgen: overvolle centra (Ter Apel wordt expliciet genoemd), toegenomen maatschappelijke onrust en protesten in gemeenten zoals Budel, en ernstige arbeidsbelasting bij COA-medewerkers. Schoenmaker erkende in een interview emotionele uitputting onder personeel—hij zei onder meer “Ik heb tranen gezien”—en omschreef de jaren als “tropenjaren”. De auteur verwijt hem en de bestuurlijke top dat ze te lang weggkeken, geen harde grenzen stelden en gemeenten onder druk zetten om opvangplaatsen te accepteren zonder volwaardig lokaal overleg.
Het artikel bekritiseert ook de persoonlijke afloop voor Schoenmaker: hij verlaat zijn functie om vervolgens met publieke middelen een jaar onderzoek te gaan doen naar migratiebeleid, wat volgens de schrijver symbool staat voor een onaantastbare bestuurlijke elite die niet persoonlijk rekenschap aflegt.
Achtergrondinformatie: het COA is verantwoordelijk voor de opvang en huisvesting van asielzoekers in Nederland; politieke beslissingen in Den Haag over toelating en opvangcapaciteit beïnvloeden direct de operationele druk op de organisatie. De toon van het artikel is uitgesproken kritisch en bevat oproepen tot steun aan de uitgever, wat erop wijst dat het een opinie-/actiestuk is dat de beleidskeuzes en uitvoering van het migratiebeleid scherp veroordeelt.