Prospects: Suzanne Plomp en de verborgen logica van het lichaam

In dit artikel:

Van 27 tot en met 29 maart 2026 toont het Mondriaan Fonds tijdens Art Rotterdam opnieuw Prospects, waar Suzanne Plomp onderdeel van de nieuwe generatie kunstenaars is. Zij presenteert een monumentale installatie van vijf grote tekeningen, opgesteld als een altaarstuk — een opzet geïnspireerd door haar confrontatie met Lucas van Leydens Laatste Oordeel in Museum De Lakenhal en de rituele werking van een altaar: een werk dat je uitnodigt te blijven kijken, te gaan zitten en langzaam te verdwijnen in het beeld.

Plomp werkt study- en science-based; haar beelden ontspringen aan intens onderzoek. Ze bestudeert operatiefoto’s, anatomieboeken en wetenschappelijke collecties (onder andere van Naturalis) om structuren zo getrouw mogelijk te doorgronden. Haar tekeningen verbinden menselijke anatomie met de vormen van geleedpotigen: kakkerlakken die nieren lijken te vervangen, duizendpoten die vertakkingen van aderen echoën. Niet om te choqueren, maar om overeenkomsten te laten zien — het idee dat organen en bepaalde dieren vergelijkbare functies en vormen delen.

Technisch bouwt ze haar werken op met vele lagen kleurpotlood en krijt, waarmee ze een parelmoerachtige, glanzende huid creëert in paars, roze en groen. Het resultaat is sensueel en verleidelijk, maar tegelijk sporen van het rauwe: open buiken, spieren en vochtstructuren blijven voelbaar zonder expliciet te worden afgebeeld. De beelden balanceren tussen aantrekking en ongemak, in een clair-obscur dat naar oude meesters verwijst.

Onder de esthetiek ligt een filosofische onderstroom: een Spinoza-achtig beeld van substantie waarin mens en dier uit dezelfde materie voortkomen. Voor Plomp is tekenen geen esthetische keuze maar een noodzakelijke manier om kennis en fascinatie vorm te geven — een kruispunt van wetenschap, verbeelding en toewijding waarin het inwendige van het lichaam tastbaar wordt.