President Trump is een kind in opstand en dat toont onze toekomst
In dit artikel:
Op zondag liep president Trump weg uit een interview bij NBC nadat journaliste Kristen Welker hem had gevraagd naar bewijs voor zijn bewering dat er fraude zou zijn bij lokale verkiezingen in Californië. In plaats van antwoord te geven reageerde hij emotioneel en bekritiseerde hij de media met de woorden: “Jullie zijn een eenzijdig, corrupt netwerk.”
De schrijver gebruikt die scène niet alleen als een incident, maar als een symptoom van een dieper liggend maatschappelijk probleem in westerse democratieën. Het gedrag van Trump wordt gezien als exemplaar voor een breed opererend, rauw populisme dat zich via talkshows, columns, podcasts en sociale media razendsnel verspreidt. In de aandachtseconomie wint wie schreeuwt, simplificeert en provoceert; die strategie beloont kinderlijk, egocentrisch en grof gedrag met zichtbaarheid en macht. Het risico is groot: zulke leiders verzwakken instituties zoals de onafhankelijke media en ondermijnen de normen van volwassen leiderschap.
De essayist plaatst Trump niet in een continuintrek met historisch fascisme: de vergelijking met Hitler of Mussolini gaat mank omdat de motieven en ideologieën fundamenteel verschillen. In plaats daarvan beschrijft hij Trump als een “groot kind” — meesterlijk in het manipuleren van een gelijksoortig publiek, maar op persoonlijk vlak onverantwoordelijk en ongerijpt.
Achter deze politieke manifestatie ligt volgens de schrijver een sociaal falen: opgebroken sociale banden, een verheerlijking van individualisme en een economie die elke levensfase reduceert tot productiviteit. Riten van overgang naar volwassenheid ontbreken of zijn vervangen door prestatiedriven toetsen; ouderen worden vooral gezien als economisch relevant of niet. Daardoor ontbreken gidsende “ouderlingen” die jongeren tot verantwoordelijkheid en zelfbeheersing zouden kunnen leren. Het resultaat is een samenleving die materieel en productief kan zijn, maar een existentiële leegte blijft voelen — een honger die niet met consumptie is te stillen.
De kernboodschap is dat Trump het symptoom is van deze breuk: zodra een gemeenschap wegvalt die kinderen opvoedt en volwassenheid ritueel markeert, kan een luidruchtige, ongerijpte figuur worden opgehemeld. Als afsluiter refereert de schrijver aan het Afrikaanse gezegde: it takes a village to raise a child — en waarschuwt impliciet wat er gebeurt wanneer die “village” ontbreekt.