Presentator Nicolaas Veul liep mee in de gehandicaptenzorg - en faalde. Wat een mirakel dat professionals het wel aankunnen

In dit artikel:

Nicolaas Veul zou voor een nieuw televisieproject van de VPRO honderd dagen meelopen in de gehandicaptenzorg, maar stopte na 86 dagen. In de eerste aflevering wordt die afloop meteen zichtbaar: Veul is uitgeput, verward en bang en vraagt zijn mentor of hij wel geschikt is voor deze zware zorg. Zijn eigen antwoord is nee.

De serie speelt zich af in een instelling voor mensen met een ernstige verstandelijke beperking. Dat Veul daar mocht filmen, moet volgens de auteur zorgvuldig zijn afgewogen door de instelling, begeleiders, ouders en andere naasten. De cliënten kunnen niet zelf volledig over deelname beslissen. Bovendien is vaak moeilijk te bepalen of zij begrijpen wat er wordt gevraagd; nieuwe mensen en veranderingen kunnen voor hen al belastend zijn, laat staan een camera.

Tot en met dag 29 is te zien hoe Veul worstelt met zijn rol. Na een kerkdienst vertelt hij een dominee dat het werk hem zwaar valt. Zij benadrukt dat begeleiders soms een jaar nodig hebben om hun plek te vinden en dat hij niet alles hoeft te begrijpen of van zichzelf te verwachten. Veul en de omroep hebben die tijd echter niet, en hij kan het werk uiteindelijk niet langer aan. Volgens de auteur is dat geen mislukking.

De belangrijkste opbrengst van het project is juist het grote respect voor de professionals die deze intensieve zorg dagelijks bieden, vaak buiten het zicht van de samenleving. Ook ouders en naasten houden van hun familieleden, maar missen soms de fysieke en mentale kracht om de zorg thuis voort te zetten. De serie laat de kwetsbaarheid van cliënten en de voortdurende alertheid van begeleiders zien. Bijzondere momenten met bewoners als Eline, die uiteindelijk haar eigen naam uitspreekt, maken diepe indruk.