Premiejager The Mandalorian (Pedro Pascal) en zijn schattige sidekick Grogu doen hun best het Star Wars-universum te redden
In dit artikel:
Na drie populaire seizoenen op Disney+ is The Mandalorian met zijn kleine sidekick Grogu naar de bioscoop verhuisd: The Mandalorian and Grogu is bedoeld als de film die Star Wars weer op het grote scherm moet terugbrengen. De franchiseverantwoordelijken Dave Filoni en Jon Favreau, die de serie maakten en het concept verder uitbreidden, leverden een product dat vooral op veilig speelt: veel digitaal spektakel, een episodische opbouw en vertrouwde thema’s uit westerns, samoeraifilms en klassieke avonturenserials.
Het verhaal volgt opnieuw premiejager Din Djarin (Pedro Pascal) en Grogu. Centraal staat deze keer Rotta the Hutt, een reusachtig slakachtig wezen en zoon van Jabba the Hutt, ingesproken door Jeremy Allen White. De Mandalorian moet Rotta eerst opsporen en besluit hem vervolgens te helpen ontsnappen aan een dreigend gevaar. Door te putten uit bestaande personages en verhaallijnen – en uit Filoni’s eerdere werk zoals The Clone Wars – probeert de film zowel nieuw publiek als fans te bedienen zonder dat uitgebreide voorkennis strikt noodzakelijk is.
De film draagt zichtbaar het stempel van voorzichtige keuzes: een gepland vierde seizoen van de serie werd uitgesteld, en veel van de televisieserie-structuur en -tonaliteit zijn bewaard gebleven, waardoor het geheel vaak voelt als een verlengde aflevering in plaats van een gedurfde bioscoopblockbuster. Dat is niet verrassend: Disney stond al langer terughoudend tegenover losse Star Wars-films nadat eerdere producties zoals Solo teleurstelden, en sinds 2019 verscheen er geen nieuwe bioscoopfilm meer. Met Filoni onlangs benoemd tot directeur van Lucasfilm staat er daarom extra veel op het spel.
Wat visueel opvalt is de mix van digitale effecten en een paar opvallende praktische touches. Deelopnames voor Imax en grootschalige CGI domineren, maar er is ook ouderwets effectwerk: effectenveteraan Phil Tippett leverde fysieke stopmotion voor twee kolossale paleiswachten, een sequentie die als climax glansrijk werkt. Nederlander Justin van der Lek was betrokken bij supervisie van digitale onderdelen. Toch ontbreekt er veel menselijke herkenbaarheid; Din Djarin draagt zijn helm vrijwel permanent en het gros van de cast bestaat uit digitaal gecreëerde aliens. Daarmee blijft Grogu, via poppenspel en VFX, de belangrijkste emotionele kern — zijn zorgzame hulp aan een gewonde Djarin is tevens een van de film’s meest indrukwekkende scènes.
Kortom: The Mandalorian and Grogu is een veilige, goed gemaakte uitbreiding van de populaire serie die vooral fans zal plezieren, maar die weinig durft te vernieuwen. De film laat zien dat Filoni en Favreau technisch en narratief vertrouwen hebben in hun formule, terwijl de uitdaging blijft om in de bioscoop meer menselijke diepgang en risico te vinden dan nu het geval is.