Popidool Shawn Mendes is nog altijd de ideale schoonzoon tijdens Ziggo Dome-concert

In dit artikel:

Shawn Mendes keerde woensdagavond terug in een uitverkochte Ziggo Dome na bijna twee jaar afwezigheid, toen hij halverwege zijn wereldtournee de stekker eruit trok vanwege een mentale inzinking. Kort na negen verschijnt de 27-jarige popster in een zwart mouwloos hemd met zijn akoestische gitaar en opent met There’s Nothing Holding Me Back — een duidelijke aanwijzing dat hij er weer zin in heeft.

Halverwege het optreden vertelt Mendes openlijk dat hij „het verschil tussen Shawn Mendes en Shawn” moest terugvinden en toont beelden van kamperen en wandelen, waarmee hij de hernieuwde liefde voor muziek verduidelijkt. Die vonk is hoor- en zichtbaar terug: zijn stem is kraakhelder, met een fijn soulrandje in de hoge passages (bijvoorbeeld op Lost in Japan), en hij zingt met oprechte overgave, ook bij minder gelaagde nummers.

Nieuw materiaal zoals Isn’t That Enough? klinkt als een warm folkpopliedje met invloeden van John Mayer; de vergelijking met Justin Bieber, die ook mentale problemen kende, komt terug in de toonzetting, maar Mendes presenteert zichzelf vanavond voornamelijk als de charmante en toegankelijke performer. Hij zoekt fysiek contact met fans — knuffels, een live gender reveal die hij helpt aankondigen en emotionele momenten wanneer hij een nummer over een overleden vriend introduceert. De zaal zingt vrijwel elk refrein mee, en zijn brede glimlach domineert de avond.

Conclusie: een aanstekelijk, soms aandoenlijk concert waarin Mendes zijn kwetsbaarheid omzet in verbondenheid en muzikaal herstel, en zijn plek op het podium overtuigend herbevestigt.