Politicus Eric van der Burg (60) is gek op aandacht: 'Ik verheug me enorm op het moment dat dit interview in de krant staat, mooie foto's erbij'

In dit artikel:

Eric van der Burg (60) is de opvallende VVD’er met de “rode lachende kop” en hese stem: een geboren Amsterdammer die zijn politieke vermogen deels leerde in de Bijlmer en zich heeft ontwikkeld tot routinier in lokaal en nationaal bestuur. Na functies als stadsdeelraadslid, wethouder en zorgbestuurder maakte hij de stap naar Den Haag: senator, daarna staatssecretaris voor Asiel en Migratie, even weg uit het kabinet vanwege gewetensbezwaren tegen samenwerking met de PVV, en inmiddels opnieuw staatssecretaris—nu met de portefeuille voor een slagvaardige overheid en koninkrijksrelaties.

Zijn band met de Bijlmer is persoonlijk en vormend. Opgegroeid in de hoogbouw tussen familieleden, vertelt Van der Burg over een jeugd vol buurtverhalen, het buurthuis Hofgeest en de Surinaamse verteltraditie rond Anansi die hem leerde hoe belangrijk verhalen zijn voor politiek. Een jeugdtrauma — op zijn zeventiende stootte hij tijdens het fietsen met zijn hoofd tegen een betonnen balk — herinneren hem aan hoe dicht ongeluk en geluk bij elkaar liggen: hij liep een verbrijzelde neus op, maar ontkwam aan ernstiger letsel.

Van der Burg profileert zich als een sociale VVD’er, links binnen zijn partij; zijn moeder zat actief bij het CDA—zij zaten zelfs samen in een stadsdeelraad, vaak zonder dat collega’s wisten dat ze familie waren. Privé is hij terughoudend: na een scheiding van een huwelijk van 25 jaar houdt hij zijn relatieleven bewust uit de publiciteit, al werd zijn huidige relatie onbedoeld openbaar via verplichte belangenmeldingen in de ministerraad.

Zijn stem en voorkomen vallen op: een rossig gezicht dat snel bloost en een doorlopende heesheid—een gevolg van ongebruikelijke sluiting van de stembanden, deels behandeld met een operatie maar niet volledig verdwenen. Dat maakt hem herkenbaar: mensen signaleren hem op straat zowel aan zijn gezicht als aan zijn stem.

Beleidsmatig is Van der Burg vooral verbonden met asiel- en migratievraagstukken. Als voormalig staatssecretaris voerde hij de spreidingswet door, bedoeld om asielzoekers eerlijk over gemeenten te verdelen. Hij verdedigt die wet en zegt vaker te hebben ervaren hoe moeilijk gemeenten tot opvang te bewegen zijn; daarom gebruikt hij in politiek overleg de zogenaamde “gunfactor” om steun te winnen. Zijn betrokkenheid bij het dossier kostte hem zeer lange uren en droeg volgens hem bij aan fysieke uitputting voorafgaand aan een ernstige ziekte-episode.

In het najaar van 2023 werd Van der Burg tijdens een werkbezoek aan Aruba plotseling hard ziek met wat later als zware voedselvergiftiging werd gediagnosticeerd. Hij raakte korte tijd buiten bewustzijn, belandde tweemaal in het ziekenhuis en lag uiteindelijk elf dagen op zijn hotelkamer aan infusen. De vergiftiging trof ook zijn spieren en oogspieren, met herstel dat enkele weken duurde; pas half december voelde hij zich echt hersteld. Ondanks die ervaring toonde hij zich niet bijgelovig: bij een recent bezoek sliep hij zelfs weer in dezelfde hotelkamer als destijds. Zijn portefeuille voor koninkrijksrelaties brengt hem regelmatig naar de Caribische delen van het koninkrijk; hij spreekt met warmte over Saba, maar draagt ook de herinnering aan zijn ziekenhuisopnames mee.

Van der Burg is geen voorzichtige retoricus. In 2025 raakte zijn imago beschadigd toen hij buiten microfoonhefboord beledigende taal gebruikte richting politieke opponenten; hij erkent dat het niet professioneel was, maar verklaart dat het voortkwam uit emotie en oprechte woede over politieke keuzes. Zaken als deze tonen de tweeslachtigheid in zijn publieke optreden: vrolijk en spraakzaam, maar ook direct en soms ongeremd.

Politiek bleef hij loyaal aan de VVD, zelfs toen hij in 2024 gewetensbezwaar had tegen deelname aan het kabinet waarin de PVV zat. Hij hield de partij trouw en vond dat politici in moeilijke tijden niet moeten wegvluchten. Als beloning voor die trouw kwam hij inderdaad terug in het kabinet, al als staatssecretaris in plaats van minister—een post die minder in de spotlights staat, maar hem wel de kans geeft te werken aan concrete verbeteringen in de dienstverlening van de overheid. Hij noemt voorbeelden als vereenvoudigde belastingaangifte en ziet mogelijkheden om met AI overheidsprocessen efficiënter en mensvriendelijker te maken.

Persoonlijk combineert Van der Burg zijn zichtbare politieke werk met terughoudendheid over intieme details; zijn twee zoons houden verschillend met publiciteit om (één actief in de VVD, de ander verkiest anonimiteit). Hij geniet van media-aandacht, maar beschermt waar nodig het privéleven van familieleden. En bovenal blijft hij een rasverteller: iemand die geworteld is in de wijk, zichzelf herkent in volksverhalen en alles bij elkaar een praktijkmens is die het liefst “geen woorden maar daden” ziet binnen de overheid.