Polderpioniers bouwden een romaanse kerk

In dit artikel:

In Marknesse staat een opvallende, aan vochtig-kloosterachtig aandoende kerk in een polder die pas 84 jaar geleden droogviel. Het gebouw, naar een gratis ontwerp van architect Grijpma uit 1951 en deels opgetrokken met kloostermoppen, heeft veel origineel interieurbehoud: de preekstoel staat in een hoek en ook het orgel is authenticiteitdragend. De kerkenraad — onder meer ouderlingen B. Versprille en D.J. Wind en diakenen B.A. Maljaars en J.J. Roseboom — vergadert in de consistoriekamer en leidt de kleine gemeente van verspreid wonende leden.

Er staat een omvangrijke renovatie gepland om het gebouw te verduurzamen en het interieur tegelijk te vernieuwen: isolatie, betere luchtverversing, een nieuw dak en elektrische installatie zijn noodzakelijk; de banken worden als oncomfortabel ervaren. Het orgel wordt opgeknapt en mogelijk uitgebreid, maar eerst moet het vochtprobleem worden aangepakt. Boven de consistorie ligt een piepkleine zaal; men wil achter de kerk een grotere ruimte bouwen, maar moet rekening houden met het beschermde dorpsgezicht en onzekere financiering.

De gemeenschap heeft pionierswortels: veel eerste leden kwamen uit Zeeland, wat nog terug te zien is op de doopvont met de aanduiding “Marknisse”. De geschiedenis toont typische emigrantengemeente-dynamiek — aanvankelijk veel wisselingen en felle meningsverschillen, later stabiliteit met langdurig dienende ouderlingen. In 1979 stond opheffing even ter discussie, maar de gemeente kon doorgaan. Het ledental daalde zes jaar geleden naar zeventig, maar groeide dankzij nieuwe aanwas weer naar bijna honderd. Dit jaar staat de kerk stil bij haar 75-jarig bestaan, terwijl ze zich klaarmaakt voor vernieuwing en behoud van zowel gebouw als gemeenschapsleven.