Poetin en Trump presenteren zich als de "bodyguards" van de christelijke cultuur

In dit artikel:

De tekst gebruikt het kinderspel landjepik als metafoor voor het hedendaagse machtsstreven: waar vroeger randen werden verlegd met stoepkrijt, proberen moderne leiders continenten en invloedssferen naar zich toe te trekken. Historische veroveraars worden naast hedendaagse figuren geplaatst — vooral mannen als Vladimir Poetin, Donald Trump en Xi Jinping — die volgens de auteur streven naar herstel of vergroting van nationale glorie. Dat leidt tot spanningen en conflicten van Oekraïne en Taiwan tot zorgen over Groenland en Zuid-Amerika, waarbij het herstel van een vermeend cultureel of beschavingsideaal als rechtvaardiging dient.

De gevolgen zijn concreet en ernstig: de wapenindustrie draait op volle toeren en defensiebudgetten stijgen; corruptie en omkoopbaarheid van functionarissen nemen toe; in oorlogssituaties worden soldaten vaak als kanonnenvoer gebruikt en lijden burgers and destructie in steden zwaar. Tegelijk ontstaan nieuwe vormen van conflict: handelsconflicten, cyberaanvallen, trollenlegers die samenleving en politiek ontregelen, en aanvallen op vitale infrastructuur zoals pijpleidingen en datakabels. Digitale systemen die onze administratie en communicatie dragen zijn kwetsbaar, drones en malware maken wat ooit sciencefiction leek tot dagelijkse realiteit.

Moraalfilosofisch bespreekt de tekst hebzucht en eerzucht als eeuwenoude zonden waarvan de prijs niet alleen materieel is. Psychologen wijzen op een doorgeslagen beloningssysteem in de hersenen, waardoor macht en bezit een verslavend karakter kunnen krijgen. Culturele en religieuze tradities (zoals vroege christelijke kritiek op hebzucht) en literaire voorbeelden illustreren de eenzaamheid en morele armoede die zulke appetijt kan veroorzaken. De auteur sluit af met een bezinning: hoeveel is wereldse macht waard als daarbij het geweten en de ziel op het spel staan?