PLASTERK FILEERT EU-CENSUUR: "Wie denken ze wel dat ze zijn? De EU bepaalt NIET wat je mag zeggen!"
In dit artikel:
Ronald Plasterk, voormalig minister en prominent publicist, richtte vandaag in De Telegraaf felle kritiek op het Europese optreden tegen zogeheten 'desinformatie'. In een column stelt hij dat Brussel met nieuwe regels en interventies feitelijk wil bepalen wat wel en niet gezegd mag worden — en noemt dat een gevaarlijke stap richting censuur. Plasterk hekelt vooral dat ongekozen EU-bureaucraten, onder leiding van voorzitter Ursula von der Leyen, volgens hem de vrijheid van meningsuiting willen inperken onder het mom van bescherming tegen Russische propaganda.
Hij verwijst naar klassieke vrijheidsprincipes (Voltaire, de tijd van Galileo) om te betogen dat het verspreiden van feiten die anderen onjuist achten juist beschermd moet blijven. Plasterk wijst erop dat de EU zich vooral richt op platforms als X (voorheen Twitter), omdat daar nog kritische en ongefilterde stemmen voorkomen — iets wat volgens hem de Brusselse machtshebbers niet willen accepteren. Het doel van die ingreep zou niet veiligheid zijn, maar controle over het publieke narratief.
Daarnaast noemt Plasterk voorbeelden van wat hij ziet als Nederlandse hypocrisie in de toepassing van strafrecht: iemand die 'White Lives Matter' projecteerde kreeg gevangenisstraf, terwijl organisatoren van 'Black Lives Matter'-demonstraties werden gelauwerd. Dat illustreert voor hem het verschil tussen strafrechtelijke grenzen (belediging, discriminatie, aanzetten tot geweld) en pogingen om de 'waarheid' juridisch vast te leggen, iets wat hij als onaanvaardbaar bestempelt.
Plasterk waarschuwt ook voor de rol van het World Economic Forum en Klaus Schwab, dat volgens zijn betoog technologische middelen zoals AI zou willen inzetten om informatie te sturen en te censureren. Hij roept het kabinet op transparant te zijn over contacten met het WEF, afstand te nemen van Davos en de Nederlandse soevereiniteit te beschermen — met oproepen om Nederland terug te trekken uit het WEF en petities tegen vermeende globalistische censuur.
Kernpunt van zijn betoog is subsidiariteit: besluiten over wat Nederlanders horen en lezen behoren volgens Plasterk tot nationale bevoegdheid, niet tot de EU. Hij waarschuwt dat het overlaten van de 'waarheidsbeoordeling' aan Brusselse instanties het fundament van vrije meningsuiting ondermijnt.